Сураи Марьям — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

• لَّقَدْ: ҳарфи таъкид аст, ки барои қасам ва таъкид истифода мешавад ва маънои «бешубҳа», «ҳамоно»-ро медиҳад.
• جِئْتُمْ: шумо овардед, шумо гуфтед, шумо содир кардед.
• شَيْئًا: чизе, амале, сухане.
• إِدًّا: хеле бузург, азим, сахт зишт ва нохуш, ки ақл онро рад мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар заминаи суханони норавое омадааст, ки баъзе одамон дар бораи Аллоҳ ва фарзанди Ӯ суханони ботил гуфта буданд. Аллоҳи Таъоло онҳоро бо оҳанги сахт ва таъкиднок огоҳ мекунад, ки шумо бо ин гуфтори худ кори басо бузург ва хеле зиштро содир кардед. Яъне, ин сухан на гуноҳи оддӣ аст, балки амали азимест, ки ҳудуди адабро нисбат ба Парвардигор мешиканад ва ақлу фитрати солим онро қабул намекунад. Ҳар гуфтор ва амале, ки ба шаъну мақоми Илоҳӣ дахл расонад, дар назди Аллоҳ чизе бузург ва сахт нописанд аст. Ин оят ҳамчун огоҳии қатъӣ барои ҳамаи инсонҳост, ки дар сухани худ эҳтиёт кунанд ва аз гуфтани суханони беасос ва зишт дар бораи Аллоҳ ва дини Ӯ худдорӣ намоянд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сухан ва гуфтори инсон дар назди Аллоҳ аҳамияти бузург дорад ва ҳар сухани нодуруст метавонад кори азиме бошад.
• Мусулмон бояд дар сухани худ эҳтиёткор бошад ва аз гуфтани чизҳое, ки ба Аллоҳ ва дини Ӯ дахл мерасонанд, дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳурмати Парвардигорро нигоҳ дорем ва суханони худро бо илм ва адаб бигӯем.
• Қуръон ҳатто аз гуфтори зишт огоҳ мекунад, то инсон ба роҳи рост ҳидоят шавад ва аз амалҳои бад дур шавад.
• Ин оят дили инсонро ба тавозуъ ва фурӯтанӣ дар баробари Аллоҳ ҳидоят мекунад ва ба Ӯ наздик месозад.