Surah Maryam — Talata 92

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• وَمَا يَنبَغِي – Hindi nararapat, hindi akma, at hindi naaangkop.
• لِلرَّحْمَٰنِ – sa Napakamaawain (Allah), na ang Kanyang pangalan ay puno ng habag at awa.
• أَن يَتَّخِذَ وَلَدًا – na magkaroon ng anak (sa Kanya).

Interpretasyon ng Talata:

Hindi nararapat at hindi akma sa kadakilaan ng Napakamaawain (Allah) na magkaroon Siya ng anak. Ang pagkuha ng anak ay tanda ng pangangailangan at kakulangan — sapagkat ang sinumang naghahanap ng anak ay may ninanais na kasama, katulong, o tagapagmana. Ngunit si Allah ay Ganap, Walang-pangangailangan, at Kaluwalhatian sa Kanya — Siya ay malinis mula sa anumang pagkukulang o pangangailangan. Ang Kanyang pagiging Nag-iisa at Walang-katulad ay nagpapawalang-bisa sa anumang pag-aangkin na Siya ay may anak. Ang pag-aangkin na ito ay hindi lamang mali sa katwiran, kundi isang malaking paninirang-puri laban sa Kanyang Banal na Kadakilaan.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kadakilaan at kaganapan ng Diyos — Siya ay Walang-pangangailangan sa lahat ng bagay, at hindi katulad ng Kanyang mga nilikha na nangangailangan ng kapareha o anak.
2. Ipinapakita nito ang kagandahan ng Islam: ang paniniwala sa Nag-iisang Diyos na walang katambal at walang anak — isang dalisay at malinaw na pananampalataya na walang halong pamahiin o maling akala.
3. Ang pagkaunawa sa katangiang ito ng Diyos ay nagpapalalim ng ating pagmamahal at paggalang sa Kanya, sapagkat nakikilala natin ang Kanyang ganap na kapangyarihan at awa.
4. Ang talatang ito ay nag-aanyaya sa atin na pagnilayan ang nilalaman ng Qur'an — isang aklat na nagtataguyod ng dalisay na paniniwala at nag-aalis ng lahat ng maling paniniwala tungkol sa Diyos.
5. Ang pagiging malinis ng Diyos mula sa pagkakaroon ng anak ay nagbibigay sa atin ng katiyakan na ang ating pagsamba ay nakatuon sa Tamang Diyos — ang Diyos na karapat-dapat sambahin, ang Lumikha ng lahat ng bagay.