Surat Maryam — Ayat 95

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• آتِيهِ (aatihi): tegesé wong kang teka marang Panjenengané (Allah).
• فَرْدًا (fardan): tegesé dhéwé, tanpa kanca, tanpa pembantu, tanpa bandha lan anak.

1. Tafsiré ayat:

Ing dina kiyamat, saben wong saka sakabèhing titahé Allah bakal teka ngadhep marang Allah kanthi kahanan dhéwé. Ora ana bandha kang digawa, ora ana anak kang bisa nulungi, ora ana pembantu utawa panyengkuyung kang bisa mènèhi pitulungan. Saben wong bakal tanggung jawab dhéwé-dhéwé marang sakabèhing lakuné ing donya. Ora ana siji-sijia kang bisa ngrewangi utawa nglindhungi kajaba mung amal beciké dhéwé.

1. Faédah-faédah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita yèn urip ing donya iku mung sauntara, lan dina kiyamat iku mesthi bakal kelakon.
• Kita kudu nyiyapaké amal becik saben dina, amarga ing dina kiyamat ora ana bandha, anak, utawa pangkat kang bisa nulungi kajaba amal saleh.
• Ayat iki nuwuhaké rasa wedi lan eling marang Allah, supaya kita ora gumantung marang donya waé, nanging luwih ngutamakaké bekal kanggo akhirat.
• Kanthi ngerti yèn saben wong bakal teka dhéwé, kita dadi luwih semangat nindakké kabecikan lan ninggalaké panggawé ala.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn Islam iku agama kang adil, amarga saben wong bakal diadili dhéwé-dhéwé tanpa ana kang bisa nyélaki utawa ngrewangi kanthi ora adil.