ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 112

የቃላት ፍች፡-

• أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ፡- ፊቱን (ማለትም ራሱን፣ ሙሉ በሙሉ) ለአላህ በመገዛት አሳልፎ ሰጠ፣ ልቡንና አላማውን ለአላህ ብቻ አጽዳ።
• مُحْسِنٌ፡- በተግባሩ በጎ ሰሪ፣ የአላህን ትእዛዝ በመፈጸም እና ከክልክሎች በመራቅ ላይ የጸና።
• أَجْرُهُ፡- ዋጋውን፣ ሽልማቱን።

የአንቀጽ ተፍሲር፡-

አላህ በዚህ አንቀጽ ላይ እንዲህ ይላል፡- “አይደለም (ጉዳዩ) እነሱ እንዳሉት አይደለም!” ማለትም አይሁዶችና ክርስቲያኖች “ገነትን የምንገባው እኛ ብቻ ነን” ብለው የተናገሩት ትክክል አይደለም። ወደ ገነት የሚገባው ማንኛውም ሰው ፊቱን (ራሱን) ለአላህ ያስገዛ፣ ሃይማኖቱንና ልቡን ለአላህ ብቻ ያጠራ፣ ከማጋራት (ሽርክ) የራቀ እና በተግባሩም በጎ ሰሪ ነው። “በጎ ሰሪ” ማለት የአላህን መልእክተኛ (ሙሐመድ ሰለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) በሁሉም ቃላትና ተግባሮቻቸው የተከተለ ነው። ይህን ያደረገ ሰው ከየትኛውም ወገን ቢሆን፣ በጌታው ዘንድ ዋጋው አለው፤ ያም ዋጋ ገነትን መግባት ነው። እነዚህ ሰዎች በመጪው የመጨረሻ ቀን ጉዳይ ላይ ምንም ፍርሃት የላቸውም፤ በቅርቢቱ ዓለም ካመለጣቸው ጊዜያዊ ጥቅሞችም አያዝኑም። ከነቢዩ (ሰለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) መላክ በኋላ እነዚህ ባሕርያት የሚሟሉት በሙስሊሞች ዘንድ ብቻ ነው።

ከአንቀጹ የተገኙ ጥቅሞች፡-

1. ወደ አላህ መቅረብ መንገድ በዘር፣ በቀለም፣ ወይም በወገን አይወሰንም፤ ዋናው መስፈርት ንጹሕ እምነትና መልካም ተግባር ነው።
2. እስልምና የተግባርና የእምነት ሃይማኖት ነው፤ እምነት ብቻውን በቃል መናገር በቂ አይደለም፤ በመልካም ሥራ መረጋገጥ አለበት።
3. እውነተኛው ሙስሊም በልቡ ከፍርሃትና ከጭንቀት ነጻ ነው፤ ምክንያቱም የወደፊት ጉዳዩ በአላህ እጅ መሆኑን ያውቃል።
4. ይህች አንቀጽ ለሁሉም ሰው ተስፋን ትሰጣለች፤ ማንም ልቡን ለአላህ አሳልፎ ሰጥቶ መልካም ሥራ የሚሠራ የገነት ባለቤት እንደሚሆን ታረጋግጣለች።