سورت بقره — آیت 117

د مهمو کلمو معنا:

• بَدِيعُ: پیدا کوونکی، له هېڅ مثال او نمونې پرته رامنځته کوونکی.
• قَضَىٰ: فیصله وکړه، اراده یې وکړه، تقدیر یې کړ.
• أَمْرًا: کار، خبره، شی.
• كُن: شه، پیدا شه.
• فَيَكُونُ: نو هغه شي، پیدا شي.

تفسیر:

الله تعالیٰ د اسمانونو او ځمکې پیدا کوونکی دی، هغه یې له هېڅ مخکني مثال او نمونې پرته له نیستۍ پیدا کړي دي. کله چې هغه د یو کار اراده وکړي او پرې فیصله وکړي، نو یوازې ورته وايي: "شه" (كن)، نو هغه natwork natwork شي او په هماغه شیبه کې پیدا شي. د هغه د ارادې پر وړاندې هېڅ خنډ او مخنیوی نشته، او د هغه حکم له هر څه مخکې او برتر دی. دا د الله تعالیٰ د قدرت بشپړ ثبوت دی چې د پیدا کولو لپاره هېڅ وسیله، وخت او هڅې ته اړتیا نه لري.

فايدې:

• دا آیت د الله تعالیٰ د بېخونده قدرت ښودنه کوي، چې هغه پر هر څه قادر دی او د هغه اراده بېخنډه پلي کېږي.
• مومنانو ته دا اطمینان ورکوي چې که الله تعالیٰ یو څه وغواړي، نو هېڅ ځواک یې نشي مخنیوی کولی؛ نو باید یوازې پر هغه توکل وکړو.
• دا آیت د توحید په پیاوړتیا کې مرسته کوي، ځکه چې پیدا کول او رامنځته کول یوازې د الله تعالیٰ په واک کې دي، او له هغه پرته بل څوک د پیدا کولو وړتیا نه لري.
• د الله تعالیٰ د حکم سمدستي پلي کېدل موږ ته دا درس راکوي چې د الله تعالیٰ خبره له هر څه لوړه ده، او مومنان باید د هغه په امرونو کې ځنډ او تردد ونه کړي.
• دا آیت د قیامت د ورځې د بیا ژوندي کېدو په اړه هم یو پیاوړی دلیل دی، ځکه چې هغه څوک چې اسمانونه او ځمکه یې له نیستۍ پیدا کړي، هغه یقیناً د مړیو د بیا ژوندي کولو توان لري.