Сураи Аль-Бакара — Оят 147

1. Маънои калимаҳо:

— «الْحَقُّ»: Ҳақ, ростӣ, дуруст.

— «مِن رَّبِّكَ»: Аз Парвардигори ту.

— «فَلَا تَكُونَنَّ»: Пас, ҳаргиз набош.

— «الْمُمْتَرِينَ»: Шаккунандагон, гумонкунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима баъд аз зикри ҳақиқати қибла ва радди эътирозҳои аҳли китоб нозил шудааст. Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки он чи ба ту нозил шудааст — Қуръон ва аҳкоми он — ҳақ ва рост аст ва аз ҷониби Парвардигори ту мебошад. Дар он ҳеҷ шакке нест. Пас, ҳаргиз аз шаккунандагон набош.

Ин хитоб гарчанде ба Паёмбари Худо (с) равона шудааст, вале ҳамаи уммати исломро дар бар мегирад. Яъне, ҳар як мусулмон бояд ба ҳақиқати Қуръон ва аҳкоми он яқин дошта бошад ва ҳеҷ гоҳ дар дилаш шакку гумон роҳ надиҳад. Ҳақ аз ҷониби Парвардигор аст ва Парвардигор ҳеҷ гоҳ ба бандагони худ ноҳақ намегӯяд.

Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ваҳй ва паёмҳои Худованд бо дили ором ва боварии комил пайравӣ кунем. Ҳақиқат он аст, ки аз ҷониби Худо омадааст ва ҳар чизе ки аз ҷониби Худо бошад, бешак дуруст ва рост аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон ва аҳкоми он ҳақ ва рост аст ва аз ҷониби Парвардигор нозил шудааст.

— Мусулмон бояд дар дилаш ҳеҷ гуна шакк ва гумон нисбат ба ваҳй надошта бошад.

— Ин оят даъват мекунад, ки ба Худованд ва паёмҳои Ӯ бо боварии комил пайравӣ кунем.

— Ҳақиқати ислом равшан ва возеҳ аст ва ҳар касе ки ба он бовар кунад, дар дилаш оромӣ ва яқин пайдо мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро аз ҳар манбаъ дигар болотар донем ва танҳо ба Худо таваккал кунем.