Сураи Аль-Бакара — Оят 278

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اتَّقُوا اللَّهَ: аз Аллоҳ битарсед, яъне амрҳои Ӯро иҷро кунед ва аз манъ кардаҳояш дур шавед.
• ذَرُوا: тарк кунед, бимонед, даст кашед.
• مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا: он чи аз рибо боқӣ мондааст, яъне он фоидаи изофӣ, ки ҳанӯз аз мардум талаб мекунед.
• إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ: агар шумо мӯъминон бошед.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ имон овардаед ва аз Паёмбари Ӯ пайравӣ кардаед! Аз Аллоҳ битарсед ва аз рибо дурӣ ҷӯед. Он чи аз рибо боқӣ мондааст — яъне он фоидаи изофии ғайришаръӣ, ки пеш аз ҳаром шудани рибо ба гардани мардум буд — тарк кунед ва талаб накунед. Ба сармояи аслии худ қаноат кунед. Ин амр ба шумост, агар воқеан мӯъмин бошед ва имонро дар амал тасдиқ кунед. Зеро имон ва рибо ҳаргиз дар як дил ҷамъ намешаванд. Тақвои Аллоҳ ва тарки рибо нишонаи имони комил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва раҳмат аст: рибо, ки воситаи зулм ва зиёдшавии сарвати як тараф ба зарари тарафи дигар аст, қатъиян ҳаром шудааст.
• Ислом манфиати ҳақиқии инсонро ҳимоя мекунад: сармояи аслӣ ба соҳибаш бармегардад, аммо фоидаи зулмнок не.
• Тақво ва тарки гуноҳ нишонаи имони ростқавлона аст. Ҳар ки даъвои имон дорад, бояд дар амал низ онро исбот кунад.
• Ин оят ба мӯъминон умед ва роҳнамоӣ медиҳад: Аллоҳ тавбаро қабул мекунад ва ба бандагони худ раҳм дорад. Ҳар ки аз рибо даст кашад, ба роҳи ҳалол ва пок рӯ меоварад.
• Ислом мусулмонро ба сӯи сарчашмаҳои ҳалоли даромад — тиҷорати ҳалол, меҳнат ва саъй — ҳидоят мекунад, то ки ҷомеа аз адолат ва бародарӣ баҳра барад.