Surja Ta Ha — Ajet 112

Kuptimet e fjalëve:

• Zulm: padrejtësi që i bëhet njeriut duke iu shtuar gjynahet ose duke u dënuar për diçka që nuk e ka bërë.
• Hadh'm: pakësim i të mirave (shpërblimeve) të njeriut, pra t'i hiqet diçka nga e mira e tij pa të drejtë.

Tefsiri i ajetit:

Kushdo që bën vepra të mira dhe të dobishme, ndërsa është besimtar i sinqertë në Zotin e tij dhe në të dërguarit e Tij, atij nuk ka pse t'i frikësohet padrejtësisë nga Zoti i tij. Ai nuk do të dënohet për gjynahe që nuk i ka kryer, as nuk do t'i pakësohet shpërblimi i veprave të tij të mira. Përkundrazi, Zoti do t'ia japë shpërblimin e plotë dhe të pandërprerë, sepse drejtësia e Tij është e përsosur dhe mëshira e Tij i përfshin të gjithë besimtarët që bëjnë vepra të mira. Ky premtim hyjnor është garanci absolute se çdo e mirë e vogël do të shpërblehet dhe asnjë padrejtësi nuk do t'i bëhet asnjë robi në Ditën e Gjykimit.

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Ky ajet na mbush me shpresë dhe qetësi shpirtërore, sepse na siguron se Zoti është i drejtë dhe nuk i humb mundimet e askujt që bën mirë.
2. Na mëson se besimi i vërtetë duhet të shoqërohet me vepra të mira, sepse vetëm besimi pa vepra nuk mjafton për shpëtim.
3. Na nxit që të mos kemi frikë nga e ardhmja, sepse kush i bindet Zotit dhe bën mirë, ka garancinë e Zotit se nuk do të dëmtohet.
4. Na bën të kuptojmë se drejtësia e Zotit është e përsosur, ndryshe nga padrejtësitë që ndodhin në jetën e kësaj bote, dhe kjo na bën të duam më shumë takimin me Të.
5. Na mëson se Islami është fe e drejtësisë dhe e shpërblimit të plotë, gjë që e bën njeriun ta dojë fenë e tij dhe të përpiqet më shumë në rrugën e mirësisë.