Surat Taha — Ayat 117

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• عَدُوٌّ : mungsuh, yaiku wong kang ngarep-arep cilaka tumrap liyan.
• لِزَوْجِكَ : kanggo bojomu, yaiku Siti Hawa.
• فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا : mula aja nganti dheweke (Iblis) bisa ngetokake kowe loro.
• فَتَشْقَىٰ : banjur kowe (Adam) nandhang susah lan rekasa.

2) Katrangan tegese ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani Nabi Adam AS yen Iblis iku mungsuhe awake dhewe lan uga mungsuhe bojone, yaiku Siti Hawa. Mula saka iku, Adam lan Hawa dipenging manut marang panggoda lan bisikan-bisikan ala saka Iblis. Sebab, yen nganti padha manut marang Iblis, mula bakal metu saka swarga. Sawise metu saka swarga, Adam bakal nandhang rekasa lan susah, amarga kudu nyukupi kabutuhan urip ing donya kayata mangan, ngombe, lan sandhangan kanthi susah payah. Panganggone tembung "فتشقى" (banjur kowe rekasa) mligi marang Nabi Adam, amarga lumrahe wong lanang iku kang dadi tulang punggung lan golek rejeki kanggo kulawargane.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya tansah waspada lan ngati-ati marang mungsuh kang paling jelas, yaiku Iblis lan sakancane. Dheweke ora bakal leren anggone ngajak manungsa supaya kesasar saka dalan kang bener.
• Kita dielingake supaya ora gampang kena panggoda, amarga panggoda iku bisa nggawa kita marang kahanan kang rekasa lan nglarani.
• Ayat iki nuduhake yen swarga iku papan kang kebak kabegjan lan katentreman, mula kabeh panggoda kang bisa ngetokake kita saka kabegjan kudu dilawan.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih ngerti yen urip ing donya iki kebak pacoban lan rekasa, mula kudu tansah eling lan cedhak marang Allah SWT.
• Ayat iki uga nuduhake katresnan lan kawigatene Allah marang manungsa, amarga Allah langsung menehi pepeling marang Adam lan Hawa supaya ora kesasar.
• Saka crita iki, kita bisa sinau yen taubat lan bali marang Allah iku dalan kang paling bener sawise kita nglakoni kesalahan.