Сураи Та Ха — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَعْطَىٰ: дод, ато кард.
• خَلْقَهُ: офариниш ва сохтори махлуқро, яъне шаклу симои муносиби ҳар махлуқро.
• هَدَىٰ: роҳнамоӣ кард, ҳидоят намуд, яъне роҳи истифода бурдан аз он чизеро, ки барои он офарида шудааст, нишон дод.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) дар ҷавоб ба саволи Фиръавн гуфт: Парвардигори мо он Зотест, ки ба ҳар махлуқ сохтори муносиб ва шакли лоиқи худро ато кардааст. Ҳар чизеро, ки офаридааст, ба таври некӯ ва мувофиқ ба ҳикмати худ офарида, ба ҳар махлуқ он чиро, ки барои зиндагӣ ва боқӣ мондан лозим дорад, додааст. Сипас ҳар махлуқро ба он чизе, ки барои он офарида шудааст, ҳидоят кардааст; яъне роҳи истифода бурдан аз неъматҳо ва воситаҳои зиндагиро ба ӯ нишон додааст. Пас Парвардигор ҳам Офаридгор аст ва ҳам Роҳнамо — Ӯ ҳар чизро ба камол ва муносибат офарида, баъд ба роҳи дурусти истифода аз он ҳидоят намудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Парвардигор ҳамеша бо бандагонаш меҳрубон аст: Ӯ на танҳо офаридааст, балки роҳи зиндагиро низ нишон додааст.
• Ҳар махлуқ дар офариниш ва сохтори худ ҳикмати Худоро нишон медиҳад, ки ин далели бузургии Офаридгор аст.
• Ҳидояти Худо танҳо барои охират нест, балки дар зиндагии дунё низ ба инсон роҳи дуруст ва манфиатро нишон медиҳад.
• Ин оят ба инсон таълим медиҳад, ки ба неъматҳои Худо шукргузор бошад ва аз онҳо дуруст истифода барад.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро бо забони содда ва далелҳои равшан баён мекунад, то ҳар кас онро фаҳмад ва ба роҳи рост ҳидоят ёбад.