Surja El-Enbija — Ajet 34

Kuptimet e fjalëve:

• Huld (الْخُلْدَ): të jetuarit përherë, mosvdekja dhe qëndrimi i përjetshëm në këtë botë.
• Efain (أَفَإِن): a nëse...? – kjo është pyetje që tregon mohim dhe habi.

Tefsiri i ajetit:

O Pejgamber! Ne nuk i kemi dhënë asnjë njeriu para tej jetë të përhershme në këtë botë – të gjithë profetët dhe njerëzit e mëparshëm kanë vdekur. Atëherë, a mos vallë nëse ti vdes, ata (idhujtarët) do të mbeten të përjetshëm pas teje? Jo, kurrsesi! Ata gjithashtu do të vdesin, ashtu siç kanë vdekur të gjithë njerëzit para tyre. Ky ajet zbriti kur idhujtarët thanë: "Ne presim që Muhamedi të vdesë dhe të çlirohemi prej tij." Allahu i Madhërishëm i qortoi ata, duke u bërë të ditur se vdekja është ligj i pashmangshëm për çdo krijesë, dhe se as vetë i Dërguari (paqja qoftë mbi të) nuk bën përjashtim nga ky ligj. Ky ajet tregon gjithashtu se profeti Hizri (paqja qoftë mbi të) ka vdekur, sepse ai ishte njeri dhe çdo njeri e provon vdekjen.

Përfitimet nga ajeti:

• Vdekja është e vërtetë dhe e pashmangshme për çdo krijesë – kjo na mëson se jeta e kësaj bote është e përkohshme dhe se duhet të përgatitemi për jetën e përjetshme.
• Asnjë njeri, sado i madh qoftë, nuk mund t'i shpëtojë vdekjes – kjo na bën të kuptojmë se lavdia e vërtetë është te Allahu, jo te njerëzit.
• Në këtë ajet ka ngushëllim për besimtarët – vdekja e të Dërguarit (paqja qoftë mbi të) ishte e vështirë për ta, por Allahu u kujton se kjo është sunneti (ligji) i Tij për të gjithë njerëzit.
• Ajeti na mëson durim dhe bindje ndaj caktimit të Allahut – kur të vdesin të dashurit tanë, ne duhet të kujtojmë se kjo është urtësia e Allahut dhe se të gjithë do të kthehemi tek Ai.
• Islami na mëson se jeta e vërtetë është ajo e botës tjetër – prandaj duhet ta shfrytëzojmë këtë jetë për të bërë vepra të mira që na afrojnë te Allahu dhe na sigurojnë lumturinë e përjetshme në Xhennet.