Аль-Анбия сүрәсе — Аять 52

Сүзләрнең мәгънәләре:

• Тәмәсил — сыннар, потлар, сурәтләр.
• Гәкыйфун — берәр нәрсәгә итагать итеп, аңа табынып, аңа бирелеп, гел шуның янында торучылар, лаеклылар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Ибраһим галәйһиссәламнең әтисе Азарга һәм аның кавеменә әйткән сүзләрен искә ала. Ибраһим аларга, аларның потларга табынуларын гаепләп, мыскыллап әйтте: "Сезнең бу сыннарыгыз нәрсә соң? Сез аларны үзегез ясадыгыз, ә аннары аларга табынып, алар янында гел торасыз, аларга бирелеп, аларны үзегезгә ия итәсез?" Ул аларның акылсызлыгын күрсәтте: ничек инде кеше үзе ясаган сынга табына ала? Аларның бу сыннарга табынулары — һичнинди акылга сыймас эш, чөнки бу сыннар үзләренә дә, башкаларга да файда яки зыян китерә алмыйлар. Ибраһим аларны хак дингә чакырып, аларның ялгыш юлда икәнлекләрен ачык итеп белдерде.

Аятьтән алынган файдалар:

• Кеше үзе ясаган нәрсәгә табыну — бөтенләй акылсызлык, чөнки яратучы үзе яраткан нәрсәсенә табынмый.
• Ибраһим галәйһиссәламнең әтисенә карата мөгамәләсе — әти-әнигә хөрмәт итү үрнәге, ләкин хак дингә чакыруда туры сүз әйтү дә кирәк.
• Диндә тәүхид (Аллаһының берлеге) — иң мөһим нигез, һәм моның өчен көрәшергә кирәк.
• Ибраһим галәйһиссәламнең бу сүзләре — аның кавеменә рәхмәт һәм шәфкать белән әйтелгән, аларны ялгыштан коткару өчен булган тырышлык.