Sura Al-Anbija — Werset 52

Znaczenie słów:

• At-tamāthīl – posągi, figury, rzeźby przedstawiające jakieś kształty; tutaj: bożki, które ludzie wykonali własnymi rękami.
• ʿĀkifūn – ci, którzy trwają, pozostają w jednym miejscu, oddają się czemuś z pełnym oddaniem i wytrwałością; oznacza tu stałe i nieprzerwane oddawanie czci.

Tafsir (wyjaśnienie):

Werset ten przypomina, że kiedy Ibrahim (Abraham) – pokój mu – zwrócił się do swojego ojca Azara oraz do swojego ludu, uczynił to z postawą pełną zdziwienia i nagany. Zapytał ich: „Czym są te posągi, które wykonaliście własnymi rękami, a następnie trwacie przy nich w nabożnym oddaniu, poświęcając im swoją cześć i modlitwy?”. Było to pytanie retoryczne, mające obnażyć bezsens ich postępowania – oddawali bowiem cześć przedmiotom, które same stworzyli, a które nie mogły im ani zaszkodzić, ani przynieść pożytku. Ibrahim nie odrzucał ich wiary w sposób agresywny, lecz poprzez mądre i logiczne pytanie starał się obudzić w nich rozum i skłonić do refleksji nad istotą prawdziwego Boga – Stwórcy wszystkiego, który nie jest stworzony ręką człowieka.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Mądrość w nawoływaniu do prawdy – Ibrahim pokazuje, że w dyskusji z ludźmi należy używać rozumu i zadawać pytania, które prowadzą do zastanowienia, zamiast od razu potępiać.
2. Odrzucenie ślepego naśladownictwa – człowiek powinien badać swoje przekonania i nie trwać przy praktykach, które nie mają sensownego uzasadnienia.
3. Wielkość monoteizmu – islam uczy, że Bóg jest jedynym Stwórcą i Panem, a oddawanie czci czemukolwiek stworzonemu jest niesprawiedliwością wobec Niego i wobec własnego rozumu.
4. Odwaga w mówieniu prawdy – nawet wobec ojca i całej społeczności, jeśli są w błędzie, należy stanowczo, lecz z szacunkiem, wskazywać właściwą drogę.
5. Pobudzanie do refleksji – pytanie Ibrahima jest zaproszeniem do myślenia, co jest fundamentem wiary – świadomego i opartego na wiedzy oddania Bogu.