Сураи Аль-Анбия — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «أَجِئْتَنَا»: оё омадӣ ба мо.

— «بِالْحَقِّ»: бо ростӣ, бо ҷиддӣ.

— «أَمْ»: ё.

— «اللَّاعِبِينَ»: бозикунандагон, яъне касоне ки суханонашон ҷиддӣ нест ва масхара мекунанд.

1. Тафсири оят:

Қавми Иброҳим (алайҳис-салом) ҳангоме ки ӯ онҳоро ба сӯи ҳақиқат ва парастиши Худои ягона даъват кард ва бутҳоро беарзиш хонд, ба ӯ гуфтанд: «Оё он чӣ ба мо мегӯӣ, рост ва ҷиддӣ аст, ё ту аз ҷумлаи бозикунандагон ҳастӣ ва суханонат масхара аст?» Онҳо мехостанд бидонанд, ки оё даъвати ӯ аз рӯи ростӣ ва бовар аст ё танҳо барои ханда ва бозӣ. Ин сухан нишон медиҳад, ки онҳо даъвати ҳақро ҷиддӣ нагирифтанд ва ба он бо шубҳа ва инкор муносибат карданд. Аммо Иброҳим (алайҳис-салом) бо суханони ҷиддӣ ва далелҳои равшан омада буд, на барои бозӣ.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки даъвати ҳақ ва суханони динӣ бояд ҷиддӣ гирифта шаванд, на бо масхара ва бозӣ.

— Вақте касе сухани ҳақро мегӯяд, бояд ба он гӯш диҳем ва андеша кунем, на ин ки фавран инкор кунем ё ба бозӣ гирем.

— Ҳақиқати дин ҳамеша бо далел ва ҷиддият меояд; паёмбарон ҳеҷ гоҳ барои бозӣ ё ханда даъват накардаанд.

— Ин оят моро ҳушдор медиҳад, ки нисбат ба оятҳои Қуръон ва даъвати исломӣ бо эҳтиром ва ҷиддият муносибат кунем, то аз ҷумлаи бозикунандагон набошем.

— Қуръон китоби ҳидоят ва ҷиддият аст; хондани он бояд моро ба амал ва андеша водор кунад, на танҳо ба гуфтор.