Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 62

Macnada Erayada:

• A-anta: Adiga ma.
• Fa’alta: Falid, sameyn.
• Aalihitinaa: Ilaahyadayada, waxa loola jeedaa sanaamka (taagan) ay caabudi jireen.

Tafsiirka:

Markii Nabi Ibraahim uu jajabiyey sanaamkii ay qoomkiisu caabudayeen, waxay isugu yimaadeen oo ay isweydiiyeen, kadibna waxay keenayeen Ibraahim hortooda, waxayna ku qaylin oo ku ciqaabeen iyagoo cadhoonaya: "Adiga ma sameysey falalkan xun ee ku dhacay ilaahyadannada, Ibraahimow?" Waxay ku weydiyeen su’aashaas iyagoo garanaya inuu yahay kan sameeyay, laakiin waxay rabeen inuu qirto oo ay markaas ciqaabaan. Ibraahim wuxuu ugu jawaabay si xigmad leh, isagoo ku celinaya mas’uuliyadda kii ugu weynaa oo aan jajabiyin, si ay u fikiraan oo ay u gartaan in sanamyadu aanay waxba tarin.

Faa’iidooyin:

• Su’aasha Ibraahim lagu weydiiyey waxay muujinaysaa sida ay uga xanaaqeen gaaladu markii la dhexgalay caabudiddooda, taasoo ina tusinaysa in xaqa la sheego uu kiciyo cadhada kuwa baatilka ku socda, laakiin Ibraahim waa tusaale adkaysi iyo xigmad leh.
• Waxay ina baraysaa in aan ka cabsanaynin cadowga marka aan u hiilayno diinta, oo Ibraahim wuxuu u adkaystay kelmadda xaqa isagoo keligiis ah oo ka soo horjeeda qoomkiisii oo dhan.
• Waxay ina xusuusinaysaa in ilaahyada aan waxba tarin ay yihiin kuwo jajabban oo aan iska difaaci karin, sidaas darteed waa in aan cibaadada u oon nahay Allaha kaliya ee wax walba kara.
• Su’aashooda oo ay ku yiraahdeen "A-anta" waxay muujinaysaa in ay yaqaaneen Ibraahim inuu yahay run-sheegaha, laakiin ay diideen xaqa isagoo u yimid, taasoo ina tusinaysa in qalbiga xun uu diido xitaa marka xaqa la caddeeyo.