Surat Al-Anbiya — Ayat 62

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَالُوا : padha ngucap, yaiku para kaum Nabi Ibrahim.
• أَأَنتَ : apa kowe? (tembung pitakon kang ngemu rasa gumun lan nyalahake).
• فَعَلْتَ : kowe wis nglakoni / nindakake.
• هَٰذَا : iki (nuduhake barang kang dirusak, yaiku brahala-brahala).
• بِآلِهَتِنَا : marang sesembahan-sesembahane awake dhewe (brahala utawa reca kang dianggep gusti).
• يَا إِبْرَاهِيمُ : dhuh Ibrahim (seruan marang Nabi Ibrahim).

2) Tegese ayat sakabehe:

Nalika para kaum mau padha bali lan weruh brahala-brahalane padha remuk, banjur padha nggawa Nabi Ibrahim lan takon marang dheweke kanthi rasa nesu lan ora percaya: "Apa bener kowe, dhuh Ibrahim, kang ngrusak brahala-brahala iki, sesembahane awake dhewe?" Pitakon mau dudu pitakon kanggo ngerti, nanging pitakon kanggo nyalahake lan nuduhake rasa gumun amarga brahala-brahala kang dianggep gedhe lan suci kuwi bisa dirusak dening wong siji.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen wong-wong kang nyembah saliyane Allah iku ora bisa menehi pitulungan marang sesembahane dhewe, apa maneh marang awake dhewe. Brahala-brahala mau ora bisa njaga awake dhewe, mula mesthi ora bisa njaga sapa wae.
• Nabi Ibrahim diparingi keberanian lan kacerdasan dening Allah kanggo nuduhake bebener, yaiku mung Allah kang pantes disembah.
• Kita dielingake supaya ora gampang nesu lan nyalahake wong liya tanpa bukti, kaya para kaum mau kang langsung nuduh Nabi Ibrahim tanpa mikir dhisik.
• Ayat iki uga nuduhake yen dakwah marang bebener kerep nemoni tantangan lan penolakan, nanging wong kang iman kudu tetep kuwat lan ora wedi.
• Kanggo kita saiki, ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Al-Qur'an amarga critane para nabi iku dadi tuladha urip, lan nuwuhake semangat kanggo ngugemi tauhid, yaiku nyembah mung marang Allah SWT.