Сураи Аль-Муминун — Оят 113

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَبِثْنَا: мо мондем, мо иқомат кардем.
• الْعَادِّينَ: ҳисобкунандагон, шуморандагон.

1. Тафсири оят:

Кофирон дар рӯзи қиёмат, вақте ки аз онҳо дар бораи муддати иқоматашон дар дунё ё дар байни марг ва ҳашр пурсида мешавад, ҷавоб медиҳанд: «Мо танҳо як рӯз ё қисме аз як рӯз мондем». Онҳо ин муддати тӯлонӣ ва сахтиҳои онро ба сабаби азимии азобу ҳаولҳои рӯзи қиёмат хеле кӯтоҳ ҳис мекунанд ва дар шумораи он шубҳа доранд. Баъд мегӯянд: «Аз ҳисобкунандагон бипурсе», яъне аз фариштагоне, ки аъмол ва умрҳои бандагони Худоро дақиқ ҳисоб мекунанд, то онҳо ба шумо муддати ҳақиқии иқомати моро хабар диҳанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ чиз аз аъмоли инсон пинҳон намемонад.
• Азоби Худо он қадар сахт аст, ки умри тӯлонии дунё дар назари кофирон мисли як рӯз ё камтар ба назар мерасад.
• Инсон бояд пеш аз фаро расидани рӯзи қиёмат ба ҳисоби аъмоли худ бипардозад ва ба сӯи Худованд тавба кунад.
• Худованд одил аст ва ҳисобкунандагони дақиқ дорад, ки ҳақро ба ҳақдор мерасонанд.
• Ин оят моро ба ёдоварии неъматҳои дунё ва кӯтоҳии он таблиғ мекунад, то дилҳо ба охират майл кунанд ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат пайдо кунанд.