Сураи Аль-Муминун — Оят 114

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «لَبِثْتُمْ»: мондан, истодан, зиндагӣ кардан.

— «قَلِيلًا»: андак, каманд, муддати кӯтоҳ.

— «لَوْ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ»: агар шумо медонистед, агар шумо огоҳ будед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар рӯзи қиёмат ба аҳли дӯзах мегӯяд, ки шумо дар дунё фақат муддати бисёр кӯтоҳе мондаед. Ин муддати кӯтоҳи дунё дар муқоиса бо ҳаёти ҷовидонаи охират ҳеҷ чиз нест. Агар шумо инро медонистед ва ба андозаи он муддати андак сабр мекардед ва дар роҳи тоъати Аллоҳ қарор мегирифтед, ҳатман ба биҳишт мерасидед. Аммо шумо ин ҳақиқатро нафаҳмидед ва умри худро беҳуда гузаронидед. Ҳоло дар охират ҳақиқати он рӯзро мебинед, вале дигар вақти пушаймонӣ нест. Ин оят ба инсонҳо ҳушдор медиҳад, ки умри дунё хеле кӯтоҳ аст ва бояд аз он барои амалҳои нек ва тоъати Аллоҳ истифода кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бидонад, ки умри дунё нисбат ба охират бисёр кӯтоҳ аст ва онро бояд дар роҳи некӣ ва тоъат сарф кунад.

— Сабре, ки дар дунё барои итоати Аллоҳ карда мешавад, сабаби расидан ба биҳишт ва хушбахтии ҷовидонӣ мегардад.

— Одами оқил бояд пеш аз фаро расидани марг ва рӯзи қиёмат ба фикри амалҳои нек бошад, то пушаймон нашавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати ҳаёти дунё ва охират бояд ҳамеша дар ёди мо бошад ва моро ба сӯи некиву тоъат ҳидоят кунад.

— Қуръони Карим бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба сӯи роҳи рост ва саодати абадӣ раҳнамоӣ менамояд.