Surja El-Mu'minun — Ajet 114

Kuptimet e fjalëve:

• Lebithtum (لَبِثْتُمْ): Qëndruat, jetuat në dynja.
• Illā kalīlā (إِلَّا قَلِيلًا): Përveç një kohe shumë të shkurtër.
• Lev ennekum kuntum ta'lemūn (لَوْ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ): Sikur të kishit ditur (gjatësinë e vërtetë të qëndrimit tuaj).

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar u përgjigjet atyre që pyesin se sa kohë kanë qëndruar në dynja dhe më pas në varreza, duke u thënë: "Ju nuk keni qëndruar në dynja, përveç një kohe shumë të shkurtër – qoftë edhe nëse ajo kohë ju është dukur e gjatë gjatë jetës suaj. Por ajo kohë, krahasuar me përjetësinë e vuajtjes suaj në zjarr, është fare e vogël dhe e parëndësishme. Sikur ta kishit ditur këtë të vërtetë – se sa e shkurtër është jeta juaj në dynja dhe sa e gjatë është ndëshkimi – do të kishit duruar në bindje ndaj Allahut dhe nuk do t'i kishit kundërshtuar të dërguarit e Tij. Por ju nuk e ditët këtë, prandaj e humbët mundësinë e madhe dhe tani jeni në keqardhje të pafund."

Përfitimet nga Ajeti:

1. Shkurtësia e jetës së dynjasë: Ky ajet na kujton se jeta në këtë botë, sado e gjatë të duket, është vetëm një çast i shkurtër në krahasim me jetën e përtejme. Kjo na bën të mos lidhemi shumë me dynjanë dhe të përqendrohemi në atë që na pret pas saj.
2. Durimi në bindje: Kur e dimë se koha e durimit është e shkurtër, na bëhet më e lehtë të durojmë vështirësitë e adhurimit dhe të largimit nga mëkatet, sepse shpërblimi është i përjetshëm.
3. Rëndësia e dijes: Ajeti tregon se mungesa e dijes së vërtetë është shkaku i humbjes. Nëse njeriu do ta dinte realitetin e jetës dhe pasojat e veprave të tij, do të vepronte ndryshe. Prandaj, kërkesa e dijes islame është detyrë për çdo musliman.
4. Nxitje për pendim: Ky ajet na nxit të mos e shtyjmë pendimin dhe veprat e mira, sepse koha është e shkurtër dhe nuk e dimë se kur do të na vijë fundi.