Сураи Аль-Муминун — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

• أَنشَأَ: офарид, падид овард.
• السَّمْعَ: шунидан, қувваи шунидан.
• الْأَبْصَارَ: биноиҳо, қувваи дидан.
• الْأَفْئِدَةَ: дилҳо, ақлҳо, марказҳои фаҳм ва дарк.
• قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ: ба камӣ шукр мекунед, яъне шукри шумо хеле кам аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки барои шумо қувваи шунидан, биноиҳо ва дилҳоро офарид. Инҳо неъматҳои бузурге ҳастанд, ки инсон тавассути онҳо ҳақиқатро дарк мекунад, оятҳои Парвардигорро мешунавад, мебинад ва бо ақлу дили худ андеша мекунад. Гӯш барои шунидани суханон ва овозҳо, чашм барои дидани нишонаҳо ва дил барои фаҳмидан ва андешидан аст. Аммо бо вуҷуди ин ҳама неъматҳои пайдарпай, шумо ба Аллоҳ кам шукр мекунед. Яъне шукри шумо дар баробари ин неъматҳои бузург хеле ночиз аст. Ин оят ба он ишора мекунад, ки инсон бояд неъматҳои Аллоҳро эътироф кунад ва ба Ӯ шукр гузорад, на ин ки онҳоро нодида гирад ё ба ғайри Ӯ нисбат диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба андеша дар бораи неъматҳои Аллоҳ, ба монанди шунидан, дидан ва ақл, даъват мекунад.
• Инсон бояд қадри ин неъматҳоро донад ва аз онҳо дар роҳи некӣ ва ҳақ истифода кунад.
• Шукргузорӣ ба Аллоҳ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва наздикӣ ба Парвардигор мегардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки инсон табиатан ба ғафлат ва камшукрӣ майл дорад, пас бояд худро ба шукр ва сипос одат кунад.
• Эътирофи неъматҳои Аллоҳ ва шукргузорӣ ба Ӯ дилро равшан ва зиндагиро пур аз баракат месозад.