Сураи Аш-Шуара — Оят 118

1. Маънои калимаҳо:

— «فَافْتَحْ»: дар ин ҷо ба маънои «ҳукм кун» ва «файсала кун» омадааст, на ба маънои кушодани дар.

— «فَتْحًا»: ҳукми равшан ва қатъӣ, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад.

— «نَجِّنِي»: маро наҷот деҳ ва аз азобу ҳалокат эмин нигоҳ дор.

— «مَن مَّعِي»: касоне, ки бо ман ҳамроҳанд ва ба ман имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) дар куфру такзиб исрор карданд ва дигар ба ҳеҷ даъвате ҷавоб надоданд, Нӯҳ (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: эй Парвардигоро, миёни ман ва ин қавм ҳукми одилона ва равшан кун, ҳукме, ки бо он ҳақро аз ботил ҷудо созӣ ва ситамкоронро, ки ба ягонагии Ту имон наоварданд ва паёмбари Туро дурӯғ шумурданд, ҳалок гардонӣ. Ва маро бо он муъминоне, ки бо ман ҳамроҳанд, аз азобе, ки ба кофирон мерасонанд, наҷот деҳ ва аз шарру бадии онҳо ва аз шуми амалашон эмин нигоҳ дор.

Ин дуои Нӯҳ (алайҳис-салом) на аз рӯи хашм ё интиқом буд, балки пас аз он буд, ки ҳуҷҷат бар қавм тамом шуд ва онҳо дигар ба ҳеҷ сухан гӯш надоданд. Пайғамбар баъд аз тамоми кӯшишҳо ба Парвардигори худ рӯй меоварад ва ҳукми Ӯро мехоҳад, зеро Ӯ ҳакам ва довари одил аст ва ҳеҷ ситаме дар ҳукми Ӯ нест.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан бо саркашӣ ва исрори мардум дар ботил, ба ҷои ноумедӣ ва хашм, ба дуо ва илтиҷо ба Худо рӯй оварем.

— Нишон медиҳад, ки наҷоти ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Худованд аст ва Ӯст, ки бандагони муъминро аз шарру бало ва аз шуми амалҳои бад эмин медорад.

— Дар ин оят таваҷҷуҳ ба ҷамоати муъминон ва ҳамроҳии онҳо бо паёмбар дида мешавад; ин ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ танҳо набошем ва бо аҳли имон ҳамроҳ шавем.

— Оят бори дигар таъкид мекунад, ки анҷоми куфру такзиб ҳалокат аст ва анҷоми имон ва пайравӣ аз паёмбар наҷот ва раҳоӣ аст.

— Ин ҳама моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Худо бовар кунем, ба паёмбарон имон оварем ва дар ҳаёти худ ба дуо ва таваккул паноҳ барем, зеро ин роҳи наҷот ва саодати дунёву охират аст.