Сураи Аш-Шуара — Оят 117

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «رَبِّ» — Парвардигоро, эй Парвардигори ман.
• «قَوْمِي» — қавми ман, мардуми ман.
• «كَذَّبُونِ» — маро дурӯғгӯ шумориданд, паём ва даъвати маро инкор карданд.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Нӯҳ (алайҳис-салом) пас аз он ки қавмаш ба даъвати ӯ ҷавоби манфӣ доданд ва ба ҷои имон овардан ба ӯ такаббур ва инкор карданд, ба Парвардигори худ рӯй оварда, шикояти худро ба Ӯ расонид ва гуфт: «Парвардигоро! Ҳақиқатан қавми ман маро дурӯғгӯ шумориданд ва паёмеро, ки аз ҷониби Ту оварда будам, қабул накарданд». Ӯ ин суханонро на барои изҳори ноумедӣ, балки барои он гуфт, ки ҳукми Худоро дар бораи онҳо интизор буд ва ба Парвардигори худ такя мекард. Нӯҳ (алайҳис-салом) аз Худо хоҳиш кард, ки миёни ӯ ва қавмаш ҳукм кунад: кофиронро ҳалок гардонад ва худашро бо мӯъминон наҷот диҳад. Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон ҳангоми дучор шудан ба инкори қавмҳояшон ба Худо паноҳ мебурданд ва ҳамаи корҳоро ба Ӯ ҳавола мекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ҳангоми дучор шудан ба душворӣ ва инкори мардум бояд ба Худо рӯй оварад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.
• Сабри паёмбарон дар роҳи даъват намунаи ибрат аст; онҳо ҳатто вақте ки қавмашон онҳоро дурӯғгӯ шумориданд, аз даъват даст накашиданд.
• Худо адолатманд аст ва ҳукми Ӯ миёни ҳақ ва ботил ҷудо мекунад.
• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки агар мардум даъвати ҳақро инкор кунанд, Худо ҳомии бандагони содиқи Хеш аст.
• Эътимод ба Худо ва дуо кардан ба Ӯ роҳи наҷот аз фитнаҳо ва озмоишҳост.