Suurah Ash-Shu'araa — Aayad 122

Macnaha ereyada:

• العَزِيزُ: Ka adkaada, ka xooga badan, kaa aan laga adkaan karin, ee awooddiisu dhammaan tahay.
• الرَّحِيمُ: Kan u naxariista dadka iyo makhluuqiisa, gaar ahaan kuwa rumeysan.

Tafsiirka:

Waa kan Rabbigaa (Nabiyow) uun yahay ka adkaada, ka xooga badan, kaas oo awooddiisu dhammaan tahay, kana aargoosanku ku dhaco ciddii ka gaalowda oo amarkiisa ka hor tagta. Isagaa u naxariista addoomadiisa mu'miniinta ah, kuna dheeha naxariistiisa, kana qaada toobadda kuwa toobadkeena.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Xoojinta iimaanka: Aayaddan waxay ku xoojinaysaa mu'inka in Eebbe yahay ka adkaada, isagoo awood u leh inuu u gargaaro mu'miniinta, kana aargoosto cadawgiisa. Tani waxay ku abuurtaa qalbiga mu'inka ammaan iyo kalsooni.
2. Dhiirigelinta toobadda: Iyadoo Eebbe yahay kan u naxariista, waxay dadka ku dhiirigelinaysaa inay u soo noqdaan Eebbe, oy toobad keenaan, waayo naxariistiisu way weyn tahay oo waxay ka horraysaa ciqaabtiisa.
3. Isku xirka cabsida iyo rajadaynta: Aayaddan waxay ku baraysaa mu'inka inuu Eebbe ka cabsado oo uu ka digtoonaado ciqaabtiisa, balse uusan ka quusan naxariistiisa, balse uu rajaysto. Tani waa dheelitirka ay leedahay diinta Islaamka.
4. Ku tiirsanaanta Eebbe: Waxay mu'inka ku baraysaa inuu isku halleeyo Eebbe oo uu isaga uun ka cabsado, waayo isagaa uun leh awoodda iyo xoojinta, isagana uun leh naxariista.