سوره شعراء — آيت 122

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• الْعَزِيزُ: غالب، زبردست، جنهن کي ڪو به مغلوب ڪري نٿو سگهي.
• الرَّحِيمُ: وڏو مهربان، ٻاجهارو.

2) آيت جي تفسير:

اي رسول! بيشڪ تنهنجو رب ئي غالب ۽ زبردست آهي، هو پنهنجي دشمنن کان بدلو وٺڻ ۾ مڪمل طاقت رکي ٿو ۽ ڪو به سندس گرفت کان بچي نٿو سگهي. پر ساڳئي وقت هو وڏو مهربان به آهي، جيڪي پنهنجي ڪيل گناهن کان توبه ڪري موٽي اچن ٿا، تن تي هو ٻاجهارپڻ سان مهرباني فرمائي ٿو ۽ کين معاف ڪري ٿو. ايمان وارن مومنن لاءِ به هو نهايت شفقت ۽ رحمت وارو آهي. يعني سندس عذاب کان ڊڄڻ گهرجي ۽ سندس رحمت کان نااميد نه ٿيڻ گهرجي.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ ٻن عظيم صفتن جو مالڪ آهي: ”عزيز“ ۽ ”رحيم“ — يعني هو قادر ۽ غالب به آهي ۽ مهربان به.
• گناهن کان توبه ڪرڻ سان الله جي رحمت جي اميد رکڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته هو معاف ڪندڙ ۽ مهربان آهي.
• الله جي عذاب کان ڊڄڻ ۽ سندس رحمت جي اميد رکڻ — ٻئي ڳالهيون مومن جي دل ۾ گڏ هجڻ گهرجن.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته مشڪلاتن ۽ تڪليفن جي وقت ۾ به الله جي رحمت تي ڀروسو رکڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته هو ئي حقيقي طاقت ۽ رحمت جو مالڪ آهي.
• قرآن مجيد بار بار الله جي ٻن صفتن ”عزيز“ ۽ ”رحيم“ جو ذڪر ڪري ٿو ته جيئن انسان نه رڳو الله جي قدرت کي سڃاڻي، پر سندس رحمت ۽ مهرباني کي به محسوس ڪري ۽ اسلام ڏانهن مائل ٿئي.