Surja Esh-Shu'ara — Ajet 138

Kuptimi i fjalëve:

• Bimuadhdhabîn: Të dënuar apo të ndëshkuar (me dënim).

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti është pjesë e thënies së popullit të Ad-it, të cilët mohuan profetin Hud a.s. Ata thanë: "Ne nuk do të jemi të dënuar" – domethënë, ata mohuan tërësisht idenë e dënimit nga Allahu për veprat e tyre. Ata mendonin se jeta është vetëm kjo botë, se vdekja i mbyll të gjitha, dhe se nuk ka ringjallje as llogari. Prandaj, ata thoshin se çdo gjë që bënin – mosbesimi, padrejtësitë, tallja me të dërguarit – nuk do të sillte asnjë pasojë. Ata e konsideronin veten të sigurt nga çdo ndëshkim, duke u mbështetur në idenë e tyre të rreme se jeta është vetëm materiale dhe se nuk ka fuqi mbi ta që mund t'i dënojë. Ky ishte një mashtrim i vetvetes dhe injorancë e thellë ndaj fuqisë së Allahut, i cili i ka dërguar të dërguarit pikërisht për t'i paralajmëruar njerëzit për pasojat e veprave të tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Paralajmërimi nga mendjemadhësia: Ajeti na mëson se njeriu nuk duhet të ndihet i sigurt nga dënimi i Allahut, sado i fortë, i pasur apo i fuqishëm të jetë. Siguria e rreme në mungesën e llogarisë është një nga grackat më të mëdha të shejtanit.
2. Rëndësia e besimit në Ditën e Gjykimit: Mohimi i ringjalljes dhe i llogarisë është burimi i çdo të keqeje, sepse kur njeriu nuk beson se do të japë llogari, ai guxon të bëjë çdo mëkat.
3. Mëshira e Allahut ndaj robërve: Allahu i dërgoi të dërguarit për të paralajmëruar njerëzit para se t'i dënojë, gjë që tregon drejtësinë dhe mëshirën e Tij. Ai nuk dënon askënd pa e paralajmëruar më parë.
4. Llogaria e veprave është e sigurt: Çdo njeri do të përballet me veprat e tij, qoftë në këtë botë apo në botën tjetër. Prandaj, njeriu i mençur është ai që përgatitet për atë ditë duke bërë vepra të mira dhe duke u larguar nga mëkatet.