سوره شعرا — آیه 148

معانی کلمات:

• طَلْع: شکوفه و میوهای که ابتدا از نخل بیرون میآید.
• هَضِیم: نرم، لطیف و رسیده.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، بخشی از نعمتهای فراوانی را که به قوم ثمود عطا کرده بود، یادآوری میکند تا آنان را به شکرگزاری و ایمان دعوت نماید. آنان در میان کشتزارهای پربرکت و نخلستانهایی قرار داشتند که شکوفههایشان نرم و لطیف بود و میوههایشان بهخوبی میرسید. این نعمتها نشانهی قدرت و رحمت الهی بود، اما آنان به جای شکر، به سرکشی و تکذیب پیامبرشان پرداختند. خداوند با بیان این نعمتها، آنان را به اندیشه و عبرت دعوت میکند تا بدانند که این نعمتها پایدار نیست و اگر ناسپاسی کنند، عذاب الهی آنان را فرا خواهد گرفت.

فواید و پیامهای آیه:

• نعمتهای الهی، نشانهی محبت خداوند به بندگان است و انسان باید با شکرگزاری، این محبت را پاسخ دهد.
• توجه به نعمتهای طبیعی مانند کشتزارها و نخلستانها، انسان را به عظمت خالق و قدرت بینهایت او رهنمون میشود.
• ناسپاسی در برابر نعمتها، سبب زوال آنها و گرفتار شدن به عذاب الهی است؛ بنابراین مؤمن باید همواره شکرگزار پروردگار باشد.
• این آیه انسان را به تدبر در آفرینش دعوت میکند تا از دل این نعمتها، نشانههای حکمت و رحمت الهی را دریابد و در مسیر بندگی و اطاعت گام بردارد.