Сураи Аш-Шуара — Оят 148

1. Маънои калимаҳои душвор:

• زُرُوعٍ — киштзорҳо, зироатҳо.
• نَخْلٍ — дарахтони хурмо.
• طَلْعُهَا — ғурраи он, яъне меваи аввалини он ки ҳанӯз нав баромадааст.
• هَضِيمٌ — нарм ва латиф, пухтаву ширин.

1. Тафсири оят:

Пас аз ёдоварӣ аз боғҳо ва чашмаҳо, Аллоҳ таоло неъматҳои дигари онҳоро зикр мекунад: киштзорҳои фаровон ва дарахтони хурмое, ки меваи навбаромадаи онҳо нарму латиф ва пухтаву ширин аст. Ин ҳама неъматҳое буданд, ки Аллоҳ ба қавми Самуд ато карда буд, то дар онҳо ба сар баранд ва шукр гузоранд. Вале онҳо ба ҷои шукр, ношукрӣ ва гардункашӣ карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло бандагони худро бо неъматҳои гуногун рӯзӣ медиҳад, то онҳо Ӯро шиносанд ва шукр кунанд.
• Неъматҳои дунё воситаи имтиҳонанд, на сабаби фахр ва гардункашӣ.
• Зикри ин неъматҳо дилҳоро ба сӯи Парвардигор нарм мекунад ва одамро ба шукргузорӣ тарғиб менамояд.
• Ислом дини шукр ва қадрдонии неъматҳост; ҳар кас неъмати Аллоҳро бишносад ва шукр кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.