Сураи Аш-Шуара — Оят 168

1. Маънои калимаҳо:

• لِعَمَلِكُم: ба кори шумо, яъне амали зиште, ки шумо анҷом медиҳед.
• الْقَالِينَ: сиғаи ҷамъи исми фоил аз решаи «қ-л-й», маънояш бадбинҳо, нафраткунандагон, душманони сахт.

1. Тафсири оят:

Лут (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Ман аз кори зиште, ки шумо анҷом медиҳед — яъне рафтори қабеҳ ва хилофи фитрати инсонӣ — бадбинам ва сахт нафрат дорам». Ӯ бо ин суханон равшан баён кард, ки амали онҳо на танҳо хилофи шариати Худо, балки хилофи табиати поки инсонӣ аст. Паёмбари Худо на танҳо худ аз ин кор дур аст, балки онро бо тамоми вуҷудаш рад мекунад ва аз он безор аст. Ин изҳори бадбинӣ ва нафрат аз гуноҳ, худ намунаи муносибати ҳар мӯъмин нисбат ба амалҳои зишту нопок аст.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Инсон бояд аз амалҳои зишту гуноҳ на танҳо худдорӣ кунад, балки бо дили худ аз онҳо нафрат дошта бошад.
• Паёмбарон намунаи олии покӣ ва ростқавлӣ буданд; онҳо ҳеҷ гоҳ ба гуноҳи қавми худ розигӣ намедоданд.
• Ислом дини покӣ, ҳифзи фитрат ва эҳтироми арзишҳои инсонӣ аст; ҳар чизе, ки ба ин арзишҳо зарар мерасонад, дар ислом маҳкум аст.
• Муҳаббат ба Худо ва паёмбарон бояд бо нафрат аз гуноҳ ҳамроҳ бошад; ин ду ҳолат якҷоя имонро комил месозанд.
• Қуръон ҳатто лаҳзаҳои муқовимати паёмбаронро бо қавми гуноҳкор нақл мекунад, то мӯъминон аз онҳо ибрат гиранд ва дар роҳи ҳақ устувор бошанд.