Сураи Аш-Шуара — Оят 169

1. Маънои калимаҳо:

• «رَبِّ»: Парвардигоро, эй Парвардигори ман.
• «نَجِّنِي»: Маро наҷот деҳ, маро раҳо кун.
• «أَهْلِي»: Аҳлу аёли ман, хонаводаи ман.
• «مِمَّا يَعْمَلُونَ»: Аз он чизе ки онҳо мекунанд, яъне аз амалҳои бади қавми ман.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҳазрати Лут (алайҳис-салом) аз ҳидояти қавми худ ноумед шуд ва дид, ки онҳо ба гуноҳи қабеҳ ва зишти худ идома медиҳанд, ба сӯи Парвардигори худ дуо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман! Маро ва хонаводаи маро аз он амали зиште, ки қавми ман анҷом медиҳанд, наҷот деҳ». Ӯ аз Парвардигор талаб кард, ки ӯ ва аҳлу аёлашро аз шуъми он гуноҳи бузург ва аз азоби илоҳие, ки ба сабаби он амалҳои бад ба қавм мерасад, эмин нигоҳ дорад. Ин дуо нишон медиҳад, ки паёмбар барои худ ва наздиконаш аз Парвардигор ҳифз ва наҷот мепурсад, зеро гуноҳи мардум на танҳо ба худи онҳо, балки ба дигарон низ зарару шуъм меорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро меомӯзад, ки дар ҳангоми хатар ва бало ба Парвардигор рӯй орем ва танҳо аз Ӯ наҷот бихоҳем.
• Дуо кардан барои хонавода ва наздикон амали нек аст; инсон бояд на танҳо барои худ, балки барои аҳлу аёлаш низ аз Худо ҳифз талаб кунад.
• Гуноҳ ва амалҳои бад на танҳо ба гунаҳкор, балки ба ҷомеа ва атрофиён низ зарар мерасонад; аз ин рӯ бояд аз муҳити гуноҳ дурӣ ҷуст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки сабри паёмбарон дар роҳи даъват бо дуо ва таваккул ба Худо ҳамроҳ буд ва мо низ бояд ҳамин роҳро пеш гирем.
• Қуръони Карим ҳикоятҳои паёмбаронро барои ибрат овардааст, то мо аз онҳо сабоқ гирем ва ба роҳи рост ҳидоят шавем.