سوره شعرا — آیه 169

معانی کلمات:

• «نَجِّنی»: مرا نجات بده، رهایی بخش.
• «أَهْلی»: خانواده و نزدیکان من.
• «مِمّا یَعْمَلُونَ»: از آنچه انجام میدهند؛ یعنی از عذاب و کیفرِ آن اعمال زشت.

تفسیر آیه:

حضرت لوط علیهالسلام پس از آنکه از ایمانآوردن قومش ناامید شد و دید آنان بر گناه و زشتکاری اصرار میورزند، دست به دعا برداشت و از پروردگار خود خواست که او و خانوادهاش را از عذاب و کیفری که در پی این اعمال ناپسند و گناهان زشت قومش خواهد آمد، نجات دهد. او از خداوند خواست که او و اهلش را از شومی و پیامدهای این کارهای خبیث و از عذابی که بر اثر این معصیتها نازل خواهد شد، رهایی بخشد. این دعا نشان میدهد که پیامبران الهی در برابر گناه و فساد، نخست به هدایت و اصلاح میپردازند و چون از اصلاح جامعه ناامید شوند، از خداوند میخواهند که آنان را از عذاب و بلایی که بر گناهکاران نازل میشود، در امان بدارد.

فواید و پیامهای آیه:

1. اهمیت دعا در سختیها: حضرت لوط در بحرانیترین لحظات زندگی، به درگاه خداوند پناه برد و از او یاری خواست. این به ما میآموزد که در هر سختی و مشکلی، نخستین راه نجات، توسل به خداوند و دعا کردن است.
2. پرهیز از همراهی با گناهکاران: این آیه نشان میدهد که مؤمن باید از محیط گناه و عذاب الهی دوری کند و خود و خانوادهاش را از آلودگی به گناه و کیفر آن حفظ نماید.
3. مسئولیت در قبال خانواده: حضرت لوط برای نجات خانوادهاش دعا کرد. این درس بزرگی است که سرپرست خانواده باید همواره برای سعادت و نجات خود و خانوادهاش از خداوند طلب یاری کند.
4. عاقبت گناه و فساد: این دعا نشان میدهد که گناه و فساد، عذاب الهی را به دنبال دارد و هیچکس نمیتواند از کیفر خداوند بگریزد؛ بنابراین باید از گناهان دوری کرد و به درگاه خداوند توبه نمود.
5. امید به رحمت الهی: دعای حضرت لوط نشان میدهد که خداوند بندگان مؤمن خود را در برابر عذاب گناهکاران حفظ میکند و به آنان پناه میدهد؛ پس مؤمنان باید همواره به رحمت و لطف الهی امیدوار باشند.