سوره شعرا — آیه 170

معانی کلمات:

• فَنَجَّیْنَاهُ: نجات دادیم او را (حضرت لوط علیه السلام).
• أَهْلَهُ: خانواده و پیروانش.
• أَجْمَعِینَ: همگی، تمام آنان بدون استثنا.

تفسیر آیه:

پس از آنکه حضرت لوط (علیه السلام) از قوم گناهکار خود ناامید شد و دعای نصرت کرد، خداوند متعال دعای او را اجابت فرمود و او را به همراه تمام کسانی که به او ایمان آورده بودند و از خانواده و پیروانش بودند، از عذاب نجات داد. اما همسر او که به او ایمان نیاورده بود و با قوم گناهکار همداستان بود، از این نجات استثنا شد و در عذاب الهی باقی ماند. این نجات شامل همه مؤمنان شد، چه آنان که از بستگان نزدیک او بودند و چه آنان که از راه دعوت او ایمان آورده بودند. خداوند با قدرت کامل خود، بندگان مؤمن و صالح را از میان قوم هلاکشده بیرون آورد و آنان را از عذاب و هلاکت رهایی بخشید.

فواید و پیامهای آیه:

1. پاداش ایمان و اطاعت: این آیه نشان میدهد که ایمان و پیروی از پیامبران، سبب نجات از عذاب الهی میشود. کسانی که به دعوت حق پاسخ مثبت دهند، خداوند آنان را در سختترین شرایط یاری میکند.
2. عدالت الهی: نجات نیافتن همسر حضرت لوط (علیه السلام) به دلیل عدم ایمانش، نشان میدهد که در پیشگاه خداوند، نسبت خانوادگی با پیامبران سودی ندارد و تنها ایمان و عمل صالح ملاک نجات است.
3. امید به رحمت خدا: این آیه به مؤمنان امیدواری میدهد که هرگاه در برابر فساد و گناه قرار گیرند و از اصلاح جامعه ناامید شوند، خداوند راه نجات را برای آنان فراهم میکند و آنان را از میان فساد بیرون میآورد.
4. اهمیت دعا: استجابت دعای حضرت لوط (علیه السلام) نشان میدهد که دعا در سختیها و بلاها، وسیلهای مؤثر برای جلب نصرت الهی است و مؤمنان باید در مشکلات به درگاه خداوند پناه ببرند.