Сураи Аш-Шуара — Оят 170

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَنَجَّيْنَاهُ»: пас ӯро наҷот додем ва аз азоб раҳонидем.

— «وَأَهْلَهُ»: ва хонаводаи ӯ, яъне касоне, ки ба ӯ имон оварда буданд.

— «أَجْمَعِينَ»: ҳамагиро, ҳамаро бе истисно.

1. Тафсири оят:

Худованд дуои бандаи солеҳашро қабул кард ва ӯро бо тамоми хонаводааш, ки ба ӯ имон оварда буданд, аз азоби дунё ва охират наҷот дод. Ин наҷот ба сабаби имон ва итоати онҳо буд. Танҳо зани ӯ, ки ба ӯ имон наоварда буд, аз ин наҷот бархӯрдор нашуд ва дар қатори ҳалокшавандагон монд. Пас Худованд бандаи худро бо аҳли имон ва пайравони роҳи рост аз бало ва азоб раҳонид, то ин ки раҳмати Ӯ бар бандагони солеҳ зоҳир гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд дуои бандагони солеҳро қабул мекунад ва онҳоро дар вақти тангию мушкилӣ дастгирӣ менамояд.

— Имон ва итоат ба Худо сабаби наҷот ва раҳмат аст, ҳам дар дунё ва ҳам дар охират.

— Худованд одил аст: касе, ки имон наоварад, ҳатто агар аз наздикони паёмбар бошад ҳам, аз азоб наҷот намеёбад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас ба Худо имон оварад ва ба роҳи рост равад, метавонад ба раҳмати Ӯ умедвор бошад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки моро ба сӯи наҷот ва саодати абадӣ роҳнамоӣ мекунад.