Сураи Аш-Шуара — Оят 180

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَجْرٍ (аҷр): музд, подош, ҳаққи хизмат.
• رَبِّ الْعَالَمِينَ (Раббил-ъоламин): Парвардигори ҳамаи ҷаҳониён, яъне Офаридгор ва тарбияткунандаи тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Паёмбар Шуайб (алайҳис-салом) ба қавми худ мегӯяд, ки ӯ барои даъват ва таблиғи рисолати Худо ҳеҷ гуна музд ва подоше аз онҳо талаб намекунад. Ӯ намехоҳад, ки барои расонидани паёми Худо аз мардум мол ё манфиате бигирад. Балки подош ва музди ӯ танҳо аз ҷониби Парвардигори ҳамаи ҷаҳониён аст, ки Ӯ Офаридгор ва тарбияткунандаи тамоми махлуқот мебошад.

Ин сухан нишон медиҳад, ки даъвати паёмбарон пок ва беғаразона аст. Онҳо ҳадафи дунявӣ надоранд ва танҳо барои ризои Худо ва ҳидояти мардум меҳнат мекунанд. Ҳамин тавр, Шуайб (алайҳис-салом) мехоҳад қавми худро бовар кунонад, ки даъвати ӯ аз ҳар гуна манфиати шахсӣ пок аст ва онҳо бояд ба суханони ӯ гӯш диҳанд ва аз Худо битарсанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд холисона ва бе тамаъи музди дунявӣ бошад.
• Паёмбарон ва ворисони онҳо бояд танҳо барои ризои Худо хизмат кунанд, на барои манфиати шахсӣ.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон бовар кунем, зеро онҳо ҳеҷ чизе аз мо талаб намекунанд, балки танҳо некӣ ва ҳидояти моро мехоҳанд.
• Инчунин, ин оят ёдовар мешавад, ки подоши ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст ва ҳар касе ки барои Худо кор мекунад, подоши худро аз Ӯ мегирад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват ва таблиғи дин бояд сабр ва ихлос дошта бошем ва ба музди дунявӣ дил набандем.