Сураи Аш-Шуара — Оят 198

1. Маънои калимаҳо:

— «الأَعْجَمِين»: ҷамъи «أعجمӣ» аст, яъне касоне ки забони арабӣ намедонанд ва ғайриараб мебошанд. Ин калима ба касе ишора мекунад, ки забонаш арабӣ нест, хоҳ форс бошад, хоҳ румӣ ё дигар халқҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки агар Мо ин Қуръони Каримро бар яке аз ғайриарабҳо, ки забони арабӣ намедонад, нозил мекардем ва ӯ онро бо забони равшану дурусти арабӣ бар кофирони Қурайш мехонд, онҳо боз ҳам ба он имон намеоварданд ва ба инкор кардани он идома медоданд. Онҳо барои рад кардани Қуръон баҳонаҳои нав меҷустанд ва мегуфтанд, ки ин суханон аз они мо нест ва мо онро намефаҳмем. Ин гуфтор нишон медиҳад, ки мушкилии кофирон на дар забон ва равшанӣ будааст, балки дар дилҳои онҳо кибру ҳасад ва инкор ҷой гирифта буд. Ҳамин тавр, Худованд инкор ва ҷаҳлро дар дилҳои гунаҳкорон ҷойгир кард ва он дар дилҳои онҳо устувор шуд, то он даме ки азоби сахти ваъдашударо бибинанд ва он гоҳ ҳеҷ роҳе барои имон оварданашон намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Қуръони Карим мӯъҷизаи бузург аст ва равшании он ба забон вобаста нест, балки ба дили кушода ва имони пок вобаста аст.

— Инсон бояд аз кибру ҳасад ва инкор дурӣ ҷӯяд, зеро ин сифатҳо монеи пазириши ҳақ мешаванд.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ баҳонае барои инкоркунандагон боқӣ намегузорад; ҳатто агар Қуръон ба забони ғайр аз арабӣ низ нозил мешуд, онҳо боз ҳам инкор мекарданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва таваҷҷуҳи комил бихонем ва аз он ибрат гирем, то аз зумраи инкоркунандагон набошем.

— Қуръон барои ҳамаи халқҳо ва забонҳост ва паёми он умумибашарӣ аст; ҳар касе ки ба он рӯ оварад, ҳидоят меёбад ва ҳар касе ки рӯй гардонад, зиён мекунад.