Surat Asy-Syu'ara — Ayat 206

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ثُمَّ (tsumma): banjur, sawise iku.
• جَاءَهُم (jaa'ahum): teka marang dheweke (wong-wong mau).
• مَا كَانُوا يُوعَدُونَ (maa kaanuu yuu'aduun): apa kang wis padha dijanjekake (yaiku siksa).

2) Tegese ayat:

Sawise wong-wong kafir mau padha ngrasakake urip kepenak lan nikmat ing donya nganti pirang-pirang taun, banjur tumeka marang dheweke siksa kang wis dijanjekake dening Allah. Yaiku azab kang wis dielingake marang dheweke liwat para rasul, nanging padha ora gelem percaya lan malah padha ngece. Nalika wektune wis teka, siksa mau ora bisa diendhani lan ora ana kang bisa nulungi.

Ayat iki dadi pepeling kanggo kabeh wong: senajan wong kafir utawa wong kang dosa iku diparingi umur dawa lan urip kepenak ing donya, nanging kabeh iku mung sementara. Ing pungkasane, siksa kang wis dijanjekake mesthi bakal tumeka, ora bisa diselaki. Donya iki mung papan ujian, dudu papan kanggo mbales utawa nglalekake marang Allah.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Donya iki mung sementara, mula aja padha kesengsem marang nikmate donya nganti lali marang akhirat.
• Allah iku Maha Sabar, menehi wektu kanggo manungsa supaya padha tobat sadurunge siksa tumeka.
• Saben janji Allah iku mesthi kelakon, kalebu janji babagan siksa kanggo wong kang kafir lan duraka.
• Urip kepenak ora ateges wong iku diridhoi Allah; bisa uga iku mung istidraj, yaiku nikmat kang dadi jebakan.
• Kita kudu tansah ngeling-eling lan nyiapake dhewe kanggo ketemu karo Allah kanthi amal saleh.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang siksa Allah, lan rasa wedi iku dadi tandha iman kang sejati.
• Islam mulangake supaya manungsa ora gumedhe lan ora nglalekake wektu, amarga saben wektu iku tanggung jawab.