Surat Asy-Syu'ara — Ayat 207

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• مَا أَغْنَىٰ (mā aghnā): ora ana gunane, ora bisa nyingkirake, ora bisa nulungi.
• عَنْهُم ('anhum): saka wong-wong mau.
• مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ (mā kānū yumatta'ūn): apa sing padha dirasakake lan diupakake saka kenikmatan donya.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nerangake kahanane wong-wong sing maune urip kepenak lan seneng-seneng ing donya, nanging padha ora gelem mertobat saka kemusyrikan lan kekafirane. Nalika siksa Allah tumeka, kabeh kenikmatan donya sing wis padha dirasakake — kayata umur dawa, urip kepenak, bandha akeh, lan kalungguhan kang dhuwur — ora bisa nulungi lan ora bisa nyingkirake siksa mau saka dheweke. Kabeh iku mau mung sementara lan mesthi bakal entek, ora ana gunane blas kanggo nyegah azab sing wis ditemtokake. Dadi, senajan wong-wong mau maune padha ngrasakake kepenak ing donya, nanging kabeh iku ora bisa dadi tameng utawa penolong nalika siksa Allah wis teka. Azab mau mesthi kelakon, ora ana sing bisa ngalang-alangi.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe yen kenikmatan donya iku mung sementara, ora langgeng, lan ora bisa dadi andelan kanggo nylametake awake dhewe saka siksa Allah.
• Kita diajak supaya ora mung ngudi kepenak ing donya, nanging uga mikirake akhirat lan tansah mertobat marang Allah.
• Islam mulangake supaya awake dhewe ora sombong karo kenikmatan sing diduweni, amarga kabeh iku mung titipan lan bakal dipertanggungjawabake.
• Ayat iki nuduhake yen kasugihan, umur dawa, lan kepenak urip iku dudu tandha yen wong iku diridhoi Allah, nanging bisa uga dadi ujian.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat nyedhaki Al-Qur'an lan ngamalake isine, supaya ora kalebu wong sing kena siksa amarga ora gelem mertobat.