Сураи Аш-Шуара — Оят 207

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَا أَغْنَىٰ — "фоида набахшид", "коре накард", "бениёз накард".
• عَنْهُم — "аз онҳо", яъне аз ин кофирон.
• مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ — "он чизе ки ба онҳо баҳрамандӣ дода мешуд", яъне неъматҳои дунё, умри дароз ва зиндагии хуш.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кофиронест, ки дар дунё дар неъматҳо ва хушӣ зиндагӣ мекарданд. Худованд мефармояд, ки он неъматҳо ва баҳраманиҳои дунёӣ, ки ба онҳо дода шуда буд, ҳеҷ фоидае ба онҳо набахшид ва аз азоби Худо нараҳонид. Онҳо умри дароз доштанд, зиндагии фароғат доштанд, вале ҳангоме ки азоб фаро расид, ҳамаи ин неъматҳо тамом шуданд ва ҳеҷ коре накарданд. Агар онҳо тавба мекарданд ва аз ширк даст мекашиданд, ин неъматҳо барояшон судманд мешуд. Аммо онҳо дар куфру ширки худ идома доданд, бинобар ин азоб ба онҳо расид — хоҳ дер бошад, хоҳ зуд. Ҳамин тавр, он баҳраманиҳои дунёӣ натавонистанд азоби Худоро аз онҳо дур кунанд ва ҳеҷ чизе аз онҳо бартараф насохтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё муваққатанд ва набояд ба онҳо такя кунем.
• Мӯъмин бояд бидонад, ки сарвати дунё ва умри дароз агар бо имон ва тақво набошад, дар охират ҳеҷ фоидае намедиҳад.
• Ин оят моро ба тавба ва баргардиш ба сӯи Худо даъват мекунад, то ки неъматҳои дунё барои мо дар охират сабаби саодат шаванд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст: ҳар кас амали худро хоҳад дид.
• Ва ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё бозӣ ва саргармист, ва асл ҳаёти охират аст — ҳаёте ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад.