Сураи Аш-Шуара — Оят 221

1. Маънои калимаҳо:

— «أُنَبِّئُكُمْ»: шуморо хабар медиҳам, огоҳ мекунам.

— «تَنَزَّلُ»: фурӯд меоянд, нозил мешаванд.

— «الشَّيَاطِينُ»: шайтонҳо, девҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мардум рӯй оварда мепурсад: оё шуморо огоҳ накунам ва хабар надиҳам, ки шайтонҳо бар кӣ фурӯд меоянд? Онҳо бар ҳар дурӯғгӯи гуноҳкор фурӯд меоянд, яъне бар коҳинҳо ва фосиқон. Шайтонҳо суханони осмонро дуздида мешунаванд ва онро ба коҳинон мерасонанд, сипас коҳинон ба он як калимаи рост садҳо дурӯғ илова мекунанд. Ин оят дар посухи гуфтори мушрикон нозил шудааст, ки мегуфтанд: «Шайтон ин Қуръонро бар Муҳаммад меорад». Худованд бо ин оят равшан месозад, ки Қуръон аз ҷониби шайтон нест, балки шайтонҳо бар дурӯғгӯёни гуноҳкор фурӯд меоянд, на бар паёмбари ростқавл.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим каломи Худованд аст ва аз ҷониби шайтон наомадааст.

— Мусулмон бояд аз дурӯғ, гуноҳ ва ҳар чизе, ки ба шайтон наздик мекунад, дурӣ ҷӯяд.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки роҳи ростқавлону покон аз роҳи дурӯғгӯёну гуноҳкорон ҷудост.

— Ин оят боиси афзун шудани бовар ба Қуръон ва муҳаббат ба он мегардад, зеро Худованд худаш Қуръонро ҳимоя мекунад ва ҳақиқатро равшан месозад.