Сураи Аш-Шуара — Оят 222

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَنَزَّلُ: фурӯд меоянд, нозил мешаванд.
• أَفَّاكٍ: каззоб, дурӯғгӯи бузург.
• أَثِيمٍ: гуноҳкор, касе ки дар гуноҳ ва бадӣ ғарқ аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби суоли пешина аст, ки дар бораи он пурсида шуда буд, ки шаётин бар кӣ фурӯд меоянд. Худованд дар ин ҷо равшан месозад, ки шаётин бар ҳар каззоби гуноҳкор фурӯд меоянд. Яъне, онҳо бар касоне нозил мешаванд, ки дурӯғгӯии зиёд мекунанд ва дар гуноҳу маъсият ғарқанд. Ин гуна одамон одатан аз ҷумлаи коҳинон ва фолбинон буданд, ки шаётин суханонеро, ки аз осмони боло дуздида мешуниданд, ба онҳо мерасонданд ва онҳо бо он суханон мардумро фиреб медоданд. Аксари онҳо дурӯғгӯ буданд; гоҳе як сухани рост мегуфтанд, вале ба он садҳо дурӯғ илова мекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дурӯғгӯӣ ва гуноҳкорӣ роҳи пайравии шаётон аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.
• Ислом дини ростқавлӣ ва покизагӣ аст; ҳар касе ки ба ростӣ ва некӣ рӯй оварад, аз фиреби шаётон дар амон мемонад.
• Қуръон ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва моро аз фиребу найранги коҳинон ва дурӯғгӯён огоҳ месозад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои расидан ба ҳақиқат бояд ба Қуръон ва суннати поки Паёмбар (с) такя кунем, на ба гуфтаҳои беасос ва хароботӣ.
• Ҳар касе ки ба Қуръон рӯй оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад, зеро Қуръон каломи Худои доност ва аз ҳар гуна дурӯғу фиреб пок аст.