Surat Asy-Syu'ara — Ayat 226

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَأَنَّهُمْ: lan satemene dheweke (para pujangga/syair)
• يَقُولُونَ: padha ngucap / padha ngomong
• مَا لَا يَفْعَلُونَ: apa kang ora padha dilakoni

1. Tafsir ayat:

Allah SWT nerangake salah sijine cirine para pujangga kang diala ing ayat sadurunge, yaiku: dheweke kuwi padha ngomongake bab-bab kang ora padha dilakoni. Tegese, omongane ora cocog karo lakune. Padha ngaku wis nindakake iki lan iku, nanging satemene ora tau nglakoni. Padha ngumbar janji lan panganggep kang ora ana buktine. Padha nggedhekake puji marang wong kang salah dalan, lan nyacad wong kang bener. Omongane mung dadi dolanan lan goroh, ora ana kanyataan kang nyata. Dadi, ayat iki nuduhake yen cirine wong kang kena cela yaiku omongane gedhe nanging ora ana buktine ing tumindak.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Islam mulang supaya omongan lan tumindak kuwi cocog, aja mung omong gedhe nanging ora ana lakune.
• Wong mukmin kudu jujur, ora goroh, lan ora ngaku-ngaku nindakake barang kang satemene ora dilakoni.
• Ayat iki ngelingake supaya kita dadi wong kang bisa dipercaya, omongane bisa dipegang, lan tumindake dadi bukti saka omongane.
• Kanthi mangkono, kita saya tresna marang Al-Qur'an amarga isine tansah nuntun marang kabecikan lan kejujuran, sarta ndadekake urip luwih tentrem lan dipercaya dening wong liya.