සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 226

වචනාර්ථ:

• يَقُولُونَ – ඔවුහු පවසති
• مَا لَا يَفْعَلُونَ – ඔවුන් නොකරන දේ (එනම් බොරු ප්‍රකාශ)

අර්ථ විවරණය:

මෙම උත්තම වාක්‍යයෙන් අල්ලාහ් තආලා තම නබිවරයාට (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) පවසන්නේ, කවියන්ගේ තවත් දුෂ්ට ගුණාංගයක් පිළිබඳවයි. එනම්, ඔවුහු තම කවිවලින් තමන් නොකරන දේ පවසති. ඔවුහු බොරු ප්‍රශංසා කරති, බොරු පොරොන්දු දෙති, තමන් කළ දේවල් ලෙස නොකළ දේවල් ඉදිරිපත් කරති. ඔවුහු වචනයෙන් උතුම් දේ පවසති, නමුත් ක්‍රියාවෙන් එය කරන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ කවි බොරුවෙන් හා අතිශයෝක්තියෙන් පිරී ඇත. ඔවුහු අයහපත් මිනිසුන්ට අධික ලෙස ප්‍රශංසා කරති, යහපත් මිනිසුන්ට අගෞරව කරති, සත්‍යය වෙනුවට බොරුව උසස් කරති. ඔවුන්ගේ කථාව හා ක්‍රියාව අතර කිසිදු සම්බන්ධයක් නැත. ඔවුහු තමන් කළ දේවල් ලෙස නොකළ දේවල් ප්‍රකාශ කරති. මෙය ඔවුන්ගේ බොරුවේ හා වංචාවේ තවත් පැතිකඩකි.

කෙසේ වෙතත්, මෙම වාක්‍යයෙන් පසුව එන වාක්‍යයේ (وَإِنَّهُمْ لَفِي غَيٍّ يَعْمَهُونَ) පසුව අල්ලාහ් තආලා මෙසේ පවසයි: "නමුත් යහපත් ක්‍රියා කරන, අල්ලාහ්ව මතක් කරන, සත්‍යය අනුගමනය කරන කවියන් හැර." එනම්, සත්‍යය පවසන, තම පොරොන්දු ඉටු කරන, යහපත් දේ පමණක් කථා කරන කවියන් මෙම නින්දාවෙන් නිදහස්ය.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. කථාව හා ක්‍රියාව අතර එකඟතාවය ඇති කර ගැනීම ඉස්ලාමයේ උතුම් ගුණාංගයකි. මුස්ලිම්වරයෙකු තමන් නොකරන දේ නොපැවසිය යුතුය.
2. බොරුව, අතිශයෝක්තිය හා වංචාව ඉස්ලාමය තහනම් කරන ලද පහත් ගුණාංග වේ. ඒවායින් ඈත් වීම අනිවාර්ය වේ.
3. කලාව හා සාහිත්‍යය යහපත් දේ ප්‍රචාරය කිරීමට, සත්‍යය ඉදිරිපත් කිරීමට හා සමාජයට යහපතක් කිරීමට භාවිතා කළ යුතුය. බොරුව හා නපුර ප්‍රචාරය කිරීමට නොවේ.
4. අල්ලාහ් තආලා සත්‍යවාදීන්ට හා ක්‍රියාශීලී අයට ප්‍රේම කරයි. ඔවුන්ගේ වචනය හා ක්‍රියාව එක සමාන විය යුතුය.
5. ඉස්ලාමය කලාවට හා කවියට විරුද්ධ නොවේ. නමුත් එය යහපත් අරමුණු සඳහා භාවිතා කළ යුතුය. යහපත් කවියන්ට හා කලාකරුවන්ට ඉස්ලාමයේ ගෞරවනීය ස්ථානයක් ඇත.