Sure Şuarâ — Ayet 226

Kelime Anlamları:

• Ve ennehüm: Ve onların (şairlerin)
• Yekûlûne: Söylerler, derler
• Mâ lâ yef'alûn: Yapmadıkları şeyleri

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, şairlerin bir başka kötü vasfını daha beyan buyurmaktadır: Onlar, yapmadıkları şeyleri söylerler, işlemedikleri işleri yaptıklarını iddia ederler. Yani sözleriyle fiilleri birbirini tutmaz; dilleriyle kalpleri arasında tam bir uçurum vardır.

Bu, onların ahlâkî çöküşünün ve karakter bozukluğunun en açık göstergesidir. Çünkü bir insanın doğruluğu, sözünün özüne uygun olmasıyla ölçülür. Şairler ise övgüde, yergide, vaatte ve iddiada bulunurken gerçeği hiçe sayarlar; mübalağaya kaçarlar, haksız yere birini göklere çıkarır veya yerin dibine batırırlar. Hak etmeyen birini medheder, suçsuz birini de yererler. Verdikleri sözlerde durmaz, iddialarında samimi olmazlar.

Bu vasıf, onların sözlerine güvenilemeyeceğini, beyanlarının yalan ve iftira ile iç içe olduğunu gösterir. Oysa mü'minin vasfı, sözüyle özünün bir olması, verdiği sözde durması ve doğruyu söylemesidir. Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: "Bana altı şey hususunda söz verin, ben de size cenneti garanti edeyim: Doğru söyleyin, emanete riayet edin, sözünüzde durun..." İşte İslâm ahlâkı, söz ve davranış bütünlüğü üzerine kuruludur.

Aziz kardeşim! Bu âyet bize ne kadar önemli bir ders veriyor: Sözümüzün arkasında durmalı, yapamayacağımız şeyleri vaat etmemeli, iddialarımızda samimi olmalıyız. Zira bir Müslüman'ın en belirgin özelliği doğruluktur. Yalan söylemek, sözünde durmamak ve yapmadığını söylemek, münafıklık alâmetlerindendir. Rabbimiz bizi bu kötü vasıflardan uzak eylesin, sözüyle özü bir olan salih kullarından eylesin. Âmin.