Сураи Аш-Шуара — Оят 90

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «أُزْلِفَتْ»: наздик карда шуд, наздик оварда шуд.
• «الْجَنَّةُ»: биҳишт, боғи ҷовидонӣ, ки Худованд барои бандагони некӯкор омода кардааст.
• «الْمُتَّقِينَ»: парҳезгорон, онҳое ки аз куфру гуноҳ худро нигаҳ медоранд ва фармонҳои Худоро иҷро мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат биҳишт ба парҳезгорон наздик карда мешавад. Онҳо биҳиштро мебинанд ва неъматҳои онро, ки Худованд барояшон омода кардааст, мушоҳида мекунанд. Ин наздик кардан барои онҳост, ки аз куфр ва гуноҳон дурӣ ҷустанд, фармонҳои Худоро ба ҷо оварданд ва аз манъкардаҳои Ӯ худро нигаҳ доштанд. Онҳо бо итоат ва парҳезгорӣ ба Худованд наздик шуданд, бинобар ин Худованд низ биҳиштро ба онҳо наздик мегардонад. Ин подоши бузург барои онҳоест, ки дар дунё бо тақво зиндагӣ карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тақво ва парҳезгорӣ сабаби расидан ба биҳишт аст. Ҳар кас Худоро тарсад ва аз гуноҳон дурӣ ҷӯяд, подоши бузург хоҳад гирифт.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё бо итоат ва некӯкорӣ зиндагӣ кунад, дар охират биҳишт ба ӯ наздик карда мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба фармонҳои Худованд амал кунем ва аз манъкардаҳои Ӯ худро нигаҳ дорем, то аз парҳезгорон бошем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худованд комил аст: ҳар ки дар дунё тақво пеша кунад, дар охират мукофоти некӯ мегирад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки биҳишт ҷои неъматҳои ҷовидонӣ аст ва барои расидан ба он бояд дар дунё кӯшиш кунем ва аз Худо тарсем.