Сураи Аш-Шуара — Оят 89

1. Маънои калимаҳо:

• إِلَّا — ба ҷуз, магар.
• مَنْ أَتَى — касе ки биёяд.
• اللَّهَ — Худованди Мутаъол.
• بِقَلْبٍ — бо диле.
• سَلِيمٍ — солим, пок, аз айбҳо озод.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, ки мардум аз қабрҳо барои ҳисоб берун меоянд, молу фарзанд ба касе фоида намерасонад. Танҳо касе наҷот меёбад, ки ба Худованд бо дили солим омада бошад. Дили солим дилест, ки аз ширк, нифоқ, риё ва кибру ғурур пок аст. Чунин шахс аз молу дороии худ, ки дар роҳи Худо сарф кардааст, ва аз фарзандони худ, ки барояш дуо мекунанд, баҳра мебарад. Пас, на молу фарзанд ба худӣ наҷотбахшанд, балки дили пок ва амали солеҳ аст, ки инсонро раҳоӣ мебахшад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки асоси наҷот дар рӯзи қиёмат дили пок аст, на молу фарзанд.
• Дил бояд аз ширк, нифоқ, риё ва кибр пок бошад, то дар пешгоҳи Худо қабул шавад.
• Моле, ки дар роҳи Худо сарф мешавад, ва фарзанде, ки барои волидон дуои хайр мекунад, дар охират ба инсон фоида мерасонанд.
• Ин оят моро ба поксозии дил ва ихлос дар ибодат тарғиб мекунад.
• Ҳар кас метавонад бо тавба ва ислоҳи дили худ ба сӯи Худо рӯй оварад ва аз ин неъмати бузург баҳраманд шавад.