Surja En-Neml — Ajet 31

Kuptimet e fjalëve:

• “El-la ta’lu”: Të mos bëheni kryelartë, të mos mburreni e të mos tregoni mendjemadhësi.
• “Ve’tûnî muslimîn”: Ejani tek unë të bindur, të përulur dhe të dorëzuar para Allahut.

Tefsiri i vargut:

Kjo është pjesë e letrës që Profeti Sulejmani (paqja qoftë mbi të) ia dërgoi mbretëreshës së Sebes (Belkisa). Në këtë varg, Sulejmani (paqja qoftë mbi të) i thërret ata që të mos tregohen kryelartë dhe mendjemëdhenj ndaj thirrjes së tij, sepse kryelartësia është pengesë për pranimin e së vërtetës. Ai nuk kërkonte prej tyre nënshtrim ndaj personalitetit të tij, por i ftonte që t’i përgjigjeshin thirrjes së tij duke pranuar fenë e Allahut, duke lënë idhujtarinë dhe adhurimin e diellit, dhe duke ardhur tek ai si besimtarë të sinqertë, të dorëzuar para Zotit të vetëm. Kjo ishte një ftesë për monoteizëm (Teuhid) dhe bindje ndaj urdhrave të Allahut, jo një kërkesë për nderim personal.

Mësimet dhe dobitë nga vargu:

1. Kryelartësia dhe mendjemadhësia janë pengesa më e madhe për pranimin e së vërtetës, prandaj besimtari duhet të jetë gjithmonë i përulur para Allahut dhe para thirrjes së tij.
2. Thirrja drejt Islamit duhet të bazohet në butësi dhe urtësi, por edhe me qartësi dhe vendosmëri, pa kompromis në çështjet e besimit.
3. Udhëheqësi i drejtë nuk kërkon nderim për veten e tij, por e drejton popullin e tij drejt asaj që është më e mira për ta në këtë botë dhe në botën tjetër.
4. Islami është feja e përuljes dhe e dorëzimit të plotë para Allahut, dhe vetëm ata që e pranojnë këtë me zemër të sinqertë do të shpëtojnë.
5. Ky varg na mëson se thirrja për në Islam nuk kufizohet me kohë apo vend, por është thirrje universale për të gjithë njerëzit, pavarësisht pozitës apo pushtetit që kanë.