Sura Al-Kasas — Werset 24

Znaczenie słów:

• „Fasakā lahuma” – napoił dla nich obie (swoje zwierzęta).
• „Tawallā ila az-zill” – oddalił się do cienia.
• „Faqīr” – potrzebujący, ubogi, będący w potrzebie.

Tafsir:

Mojżesz (pokój z nim), gdy dotarł do studni w Madyan, zobaczył dwie kobiety, które trzymały swoje owce z dala od wody, podczas gdy pasterze już napoili swoje stada. Zapytał je o ich sytuację, a one odpowiedziały, że nie mogą napoić owiec, dopóki pasterze nie odejdą, a ich ojciec jest człowiekiem starym i nie może tego uczynić. Mojżesz – kierując się szlachetnością i współczuciem – napoił ich zwierzęta, mimo że sam był głodny i zmęczony po długiej podróży. Następnie oddalił się do cienia drzewa, aby odpocząć od upału, i zwrócił się do swojego Pana z pokorą i uniżeniem, mówiąc: „Panie mój! Zaprawdę, jestem potrzebujący tego, co ześlesz mi z dobra” – czyli jakiegokolwiek pożywienia lub zaopatrzenia, które by mnie nakarmiło. Był to wyraz potrzeby i zawierzenia Bogu, a nie skarga czy narzekanie. W ten sposób Mojżesz pokazał, że mimo swojej siły i zdolności, to od Boga oczekuje pomocy i zaopatrzenia.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Zachęta do niesienia pomocy innym, zwłaszcza słabszym, takim jak kobiety, starsi i potrzebujący – nawet wtedy, gdy sami jesteśmy w trudnej sytuacji.
2. Pokora wobec Boga i zwracanie się do Niego z potrzebami jest cechą proroków i ludzi prawych; nie ma w tym wstydu, gdyż Bóg kocha swoich sług, którzy Go proszą.
3. Werset uczy, że dobroć i pomoc drugiemu człowiekowi nie pozostają bez nagrody – Bóg wkrótce odpowiedział na prośbę Mojżesza, zsyłając mu schronienie i pożywienie.
4. Prawdziwy muzułmanin pokłada ufność w Bogu we wszystkich sprawach, nawet w codziennych potrzebach, i wie, że to On jest Dawcą wszelkiego dobra.
5. Człowiek nie powinien wstydzić się swojej biedy ani potrzeby, lecz powinien zwracać się do Boga z ufnością, gdyż Bóg jest Najhojniejszy i Najmiłosierniejszy.