سوره قصص — آیه 24

معانی کلمات:

• فَسَقَى لَهُمَا: برای آن دو (زن) آب داد و سیراب کرد.
• تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ: به سوی سایه رفت و در آنجا قرار گرفت.
• فَقِیر: نیازمند و محتاج.

تفسیر آیه:

موسی (علیه السلام) پس از آنکه به چاه آب مدین رسید و دید دو زن کنار چاه ایستادهاند و گوسفندان خود را از آب بازداشتهاند، در حالی که مردان دیگر در حال آبکشی بودند، دلش به حال آن دو سوخت. او با مهربانی و جوانمردی به آن دو کمک کرد و برایشان آب کشید و گوسفندانشان را سیراب نمود. سپس از شدت گرما و خستگی به سایهی درختی پناه برد و در آنجا نشست. در آن حال که گرسنگی بر او چیره شده بود و از همهجا رانده شده بود، دست به دعا برداشت و با فروتنی و خشوع به درگاه پروردگارش عرضه داشت: «پروردگارا! من به هر خیری که از جانب تو به من برسد، سخت نیازمندم.» او با این بیان، حاجت خود را به خداوند عرضه کرد و از او طلب یاری و روزی نمود.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که در برابر نیازمندان و ضعیفان، بیتفاوت نباشیم و حتی در سختترین شرایط، به یاری دیگران بشتابیم؛ چنانکه موسی (علیه السلام) با وجود خستگی و گرسنگی، به کمک آن دو زن شتافت.
• انسان در هر حالی باید به درگاه خداوند روی آورد و نیاز خود را فقط از او بخواهد. دعای موسی (علیه السلام) نشان میدهد که فقر و نیازمندی، نهتنها مایهی شرمندگی نیست، بلکه فرصتی برای نزدیکی به خداوند است.
• این آیه به ما میآموزد که در سختیها و تنگناها، امید خود را به خداوند از دست ندهیم و بدانیم که او شنوندهی دعای بندگان خویش است و هر خیری از جانب اوست.
• رفتار جوانمردانه و کمک به دیگران، حتی در غربت و تنهایی، از نشانههای ایمان راستین است و خداوند پاداش چنین کسانی را در دنیا و آخرت خواهد داد.