Сураи Аль-Касас — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَا أَبَتِ: эй падарам (муроҷиати меҳрубонона ба падар).
• اسْتَأْجِرْهُ: ӯро ба кор бигир (киро кардан).
• الْقَوِيُّ: қавӣ, тавонманд — касе ки кори сипурдашударо бо қувват иҷро мекунад.
• الْأَمِينُ: амин, боэътимод — касе ки ба ӯҳдадориҳояш хиёнат намекунад.

1. Тафсири оят:

Яке аз ду духтари он марди солеҳ ба падараш гуфт: «Эй падарам, ин мардро ба кор бигир, то чорвои моро бичаронад». Вай ин пешниҳодро бо далели равшан баён кард: беҳтарин касе ки ба кор гирифта мешавад, он аст, ки ду сифати муҳимро дар худ ҷамъ кардааст — қувват ва амонатдорӣ. Қувват барои он лозим аст, ки кори сипурдашударо бо тамоми тавон иҷро кунад ва аз уҳдаи он барояд; амонатдорӣ барои он зарур аст, ки он чиро ба ӯ бовар кардаанд, дурусту бехиёнат нигаҳбонӣ кунад. Ҳар кори кироӣ ва ҳар масъулияте, ки ба инсон сипурда мешавад, танҳо дар сурате ба некӯӣ иҷро мешавад, ки ҳам қуввату қобилият бошад ва ҳам ростқавлӣву амонатдорӣ. Ин суханони духтар на танҳо як маслиҳати оддӣ, балки меъёри дурусти интихоби коргар ва масъулиятшиносро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми сипурдани кор ё масъулият ба касе, ду хислатро дар назар гирем: қобилияту тавонмандӣ ва ростқавлӣву амонатдорӣ.
• Духтар бо адаб ва эҳтиром ба падараш муроҷиат кард ва ин нишонаи одоби некӯи фарзандӣ дар Ислом аст.
• Ислом дини амал ва масъулият аст; ҳар кас бояд кори худро бо қувват ва бо амонатдорӣ иҷро кунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар интихоби шахсони масъул адолат ва салоҳиятро меъёр қарор диҳем, на робитаву шиносоӣ.
• Қувват бе амонатдорӣ ва амонатдорӣ бе қувват ҳарду нуқсон доранд; камол дар ҷамъ шудани ҳар ду аст.
• Ин ҳикояти зебо дар Қуръон нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва аз ҳаёти ҳаррӯзаи инсон дарсҳои бузург меомӯзад, то моро ба роҳи рост ва зиндагии ободу шоиста ҳидоят кунад.