سوره عنکبوت — آیه 30

معانی کلمات:

• رَبِّ: پروردگار من، ای پروردگار من.
• انصُرنی: مرا یاری کن، مرا پیروز گردان.
• القَومِ المُفسِدین: گروه تباهکاران، کسانی که در زمین فساد و تباهی میکنند.

تفسیر آیه:

حضرت لوط علیهالسلام پس از آنکه قومش بر گناه و فحشا اصرار ورزیدند و نه تنها از دعوت او پند نگرفتند، بلکه با استهزا و سرکشی، درخواست نزول عذاب کردند، دست به دعا برداشت و عرضه داشت: «پروردگارا! مرا بر این گروه تباهکار یاری کن.» منظور ایشان این بود که خدایا! به من پیروزی عطا فرما و عذاب خود را بر این قوم نازل کن؛ چرا که آنان در زمین فساد گستردهاند، کفر و معاصی را آشکار ساختهاند و مردم را به اعمال زشت و ناروا دعوت میکنند. این دعا نشاندهنده نهایت ناامیدی پیامبر از هدایت قوم و اوج خشم او از فساد فراگیر آنان بود. خداوند نیز دعای او را اجابت کرد و عذاب را بر آنان نازل فرمود.

فواید و پیامهای آیه:

• دعا سلاح مؤمن است؛ وقتی انسان از همه راهها ناامید شود، دست به دامان خدا میزند و خداوند نیز بندگان مخلص خود را ناامید نمیگرداند.
• پیامبران الهی در برابر فساد و تباهی هرگز سکوت نمیکنند و با تمام وجود در برابر آن میایستند و از خداوند یاری میطلبند.
• فساد و تباهی در زمین، چه فساد اخلاقی و چه اجتماعی، از بزرگترین گناهانی است که خشم الهی را برمیانگیزد و سزاوار عذاب است.
• پیروزی نهایی از آنِ حق و اهل حق است و خداوند هرگز بندگان صالح خود را در برابر اهل باطل تنها نمیگذارد.