Suurah Al-'Ankabuut — Aayad 30

Macnaha Erayada:

• Rabbi – Eebahay.
• Unṣurnī – I gargaar, iiga tali.
• Al-Qawm al-Mufsidīn – Dadka fasaadiya, kuwa ku faafiya xumaan iyo shar dhulka.

Tafsiirka:

Nabi Luudh (CS) ayaa markuu arkay in qoomkiisu ku madax adkaadeen xumaanta, ayna ka sii darayeen faafinta fasaadka iyo falista xumaanta foosha xun (sinada lab iyo dheddig), isla markaana ay ka yeeleen ku jeesjees iyo dhib, wuxuu u dhuuntay Eebahay isagoo leh: "Eebow, i gargaar korkooda, iga taagee oo i sii guul ay ku joogsadaan fasaadkooda, oo ku ciqaab dadkan fasaadiya, kuwa ku faafiya mufsidnimada dhulka iyagoo dadka ku kalifaya inay sameeyaan wax aan la oggolaan karin."

Wuxuu Eebe ka baryay inuu caddibaad ku soo dejiyo, maxaa yeelay waxay ahaayeen qoom ku madax adkaaday xumaanta, isla markaana ay ku kalsoonaayeen inay sii wadi karaan fasaadkooda iyagoo aan waxba ka cabsanayn. Eebena wuxuu ajiibay ducadiisa, wuxuuna ku soo dejiyey caddibaad daran oo ahayd qaylo dhan, waxaana ku halaagmay dadkii fasaadka lahaa.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo:

1. Baryada Eebe waa hubka ugu xooggan ee mu'inku isku kaashado marka ay la kulmaan cadowga, waxayna tahay astaanta nabiyada iyo kuwa runta ah.
2. Fasaadka iyo xumaanta faafinta waa sababta ugu weyn ee keenta cadhada Eebe iyo halaagga ummadaha.
3. Ninka daacadda ah waa inuu ku adkaystaa xaqa, isagoon ka niyad jabin cadowgiisa, balse u gacan qaadha Eebe oo kaliya.
4. Ducada Nabiyada waa mid la ajiibo, gaar ahaan markay u baryaan Eebe si ay uga difaacaan diinta iyo dadka.